Vefaya davet: Vefatının sene-i devriyesinde, kabri Eyüp Sultan’da bulunup müslümanlardan Fatiha ve dualar bekleyen, Necip Fazıl Üstad’ı minnet ve şükranla hatırlıyor, hatırlatıyoruz. (Gülistan Dergisi)
Devlet ve milletinin 7 asırlık hayatında dört devre... Birincisi iki buçuk asır... Aşk, vecd, fetih ve hâkimiyet... İkincisi üç asır... Kaba softa ve ham yobaz elinde sefalet ve hezimet... Üçüncüsü bir asır... Allah’ın, Kur'ân'ında 'belhüm adal-hayvandan aşağı' dediği cüce taklitçilere ve batı dünyasına esaret... Ya dördüncüsü? .... Son yarım asır! ... İşgâl ordularının bile yapamayacağı bir cinayetle, madde plânında kurtarıldıktan sonra ruh plânında ebedî helâke mahkûmiyet... İşte, tarihinde böyle dört devre bulunduğunu gören... Bunları, yükseltici aşk, süründürücü satıhçılık, çürütücü taklitçilik ve öldürücü küfür diye yaftalayan ve şimdi, evet şimdi... Beşinci devrenin kapısı önünde nur infilâkı yeni bir şafak fışkırışını gözleyen bir gençlik... Gökleri çökertecek ve son moda kurbağa diliyle bütün 'dikey'leri 'yatay' hale getirecek bir çığlık kopararak “Mukaddes emaneti ne yaptınız?” diye meydan yerine çıkacağı günü kollayan bir gençlik... Dininin, dilinin, beyninin, ilminin, ırzının, evinin, kininin, kalbinin dâvacısı bir gençlik... Halka değil, Hakka inanan; meclisinin duvarında 'Hâkimiyet Hakkındır' düsturuna hasret çeken, gerçek adâleti bu inanışta bulan ve halis hürriyeti, Hakka kölelikte bilen bir gençlik... … Tek cümleyle, Allah’ın, kâinatı yüzü suyu hürmetine yarattığı Sevgilisinin fezayı bütün yıldızlariyle manto gibi saran mukaddes eteğine tutunacak ve O'ndan başka hiçbir tutamak, dayanak, sığınak tanımayacak ve O'nun düşmanlarını ancak kubur farelerine lâyık bir muameleye tâbi tutacak bir gençlik... İşte bu gençliği, bu gençliğin ilk filizlerini karşımda görüyorum. Şekillenmesi, billurlaşması için 30 küsur yıldır, devrimbaz kodomanların viski çektiği kamış borularla kalemime ciğerimden kan çekerek yırtındığım, paralandığım ve zindanlarda süründüğüm bu gençlik karşısında, uykusuz, susuz, ekmeksiz, başımı secdeye mıhlayıp bir ömür Allaha hamd etme makamındayım. Genç adam! Bundan böyle senden beklediğim şudur: Tabutumu öz ellerinle musalla taşına koyarken, Anadolu kıtası büyüklüğündeki dâva taşını da gediğine koymayı unutma ve bunu tek vasiyetim bil! Allah’ın selâmı üzerine olsun... Surda bir gedik açtık; mukaddes mi mukaddes! Ey kahbe rüzgâr, artık ne yandan esersen es! ... | ||||
| ÜSTAD NECİP FAZIL KISAKÜREK | ||||
16 Mayıs 2013 Perşembe
GENÇLİĞE HİTABE
14 Mayıs 2013 Salı
ÜÇ AYLAR VE REGAİB KANDİLİ
İçinde, senenin en kutlu geceleri olan Regaib, Miraç, Berat ve Kadir gecelerini barındıran mübarek Üç Aylara giriyoruz… Hayırların kat kat değer kazandığı Receb ve Şaban-ı Şerif aylarıyla birlikte, 11 Ayın Sultanı Ramazan ayını da barındıran Üç Aylar, 11 Mayıs Cumartesi günü başlamaktadır. Kıymetini bilip gereklerini yapmaktan geri kalmayalım. Kim bilir, belki de bu Üç Aylar, bazılarımız için son fırsat olacaktır. Gafil kalmamak temennisi ile…
Hayır ve hasenatı arttıralım
Üç Aylar, müminler için çok kıymetlidir. Çünkü Recep, Şaban ve en kıymetli ay olan 1000 ayın (yaklaşık 84 yıllık ömrün) meyvesini, sevabını ve faziletini içinde barındıran Kadir Gecesi’nin bulunduğu Ramazan-ı Şerif, Üç Aylar dediğimiz, bu mübarek zaman diliminin içerisinde gerçekleşmektedir.
Bu ayların, müminlerin kalplerinde önemli bir yere sahip olmasının sebebi, Hz. Peygamber sallallahu aleyhi vesellemin bu ayları övmüş olması ve bunun kıymetinin bilinerek değerlendirilmesinin; af, rahmet ve daha pek çok manevi nimete vesile olacağını ümmetine haber vermesidir.
Regaib Kandili
Bu ay içerisinde idrak edeceğimiz Regâib Kandili; Receb-i Şerif ayının ilk Cuma gecesi olup Miladi takvime göre, bu sene 16 Mayıs Perşembe’yi Cuma’ya bağlayan geceye rast gelmektedir.
Bu gece, bir rivayete göre; Yüce Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem) Efendimiz Hazretleri'nin dünyaya teşriflerine vesile olan ve Peygamberlik nurunun Hz. Âmine'ye intikal ettiği bir gecedir. Regâib Kandili, Yüce Allah'ın af ve mağfiretinin istendiği, umut, huzur ve ilâhî müjdelerle dolu bir gecedir.
Allah-u Zülcelâl Regaib gecesinde, Hz. Peygamber sallallahu aleyhi veselleme, çok büyük ihsan ve manevi ikramlarda bulunmuştur. İslam âlimleri, Hz. Peygamber (sav) bu gecede çok büyük ikramlara eriştiği için bu gecede çokça ibadet etmiş, geceyi namaz kılarak, hamd ve şükürle geçirmişlerdir. Regaip gecesi bizim de Rabbimiz'in rahmetine ve ilahi ikramlarına ulaşabileceğimiz bir gecedir. Bu mübarek gecede, halimizi Âlemlerin Rabbi'ne arz ettikten sonra, geceyi ibadet, zikir ve hamd ile geçirmeliyiz.
Umuyoruz ki Cenab-ı Hakk, bu gecelerin şerefine, rahmetin sağanak sağanak yağdığı bu bereketli anlarda, bizi ilahî hayırlardan mahrum bırakmaz.
Bu mübarek gecelerde kılınması dinen gerekli, özel bir namaz yoktur. Özellikle kaza namazı kılma, teheccüd namazını artırma, Kur’an-ı Kerim okuma, tevbe-istiğfarda bulunma, tesbih, zikir ve dua ile bu geceleri ihya etmeye çalışılmalıdır.
|
Hayır ve hasenatı arttıralım
Üç Aylar, müminler için çok kıymetlidir. Çünkü Recep, Şaban ve en kıymetli ay olan 1000 ayın (yaklaşık 84 yıllık ömrün) meyvesini, sevabını ve faziletini içinde barındıran Kadir Gecesi’nin bulunduğu Ramazan-ı Şerif, Üç Aylar dediğimiz, bu mübarek zaman diliminin içerisinde gerçekleşmektedir.
Bu ayların, müminlerin kalplerinde önemli bir yere sahip olmasının sebebi, Hz. Peygamber sallallahu aleyhi vesellemin bu ayları övmüş olması ve bunun kıymetinin bilinerek değerlendirilmesinin; af, rahmet ve daha pek çok manevi nimete vesile olacağını ümmetine haber vermesidir.
Regaib Kandili
Bu ay içerisinde idrak edeceğimiz Regâib Kandili; Receb-i Şerif ayının ilk Cuma gecesi olup Miladi takvime göre, bu sene 16 Mayıs Perşembe’yi Cuma’ya bağlayan geceye rast gelmektedir.
Bu gece, bir rivayete göre; Yüce Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem) Efendimiz Hazretleri'nin dünyaya teşriflerine vesile olan ve Peygamberlik nurunun Hz. Âmine'ye intikal ettiği bir gecedir. Regâib Kandili, Yüce Allah'ın af ve mağfiretinin istendiği, umut, huzur ve ilâhî müjdelerle dolu bir gecedir.
Allah-u Zülcelâl Regaib gecesinde, Hz. Peygamber sallallahu aleyhi veselleme, çok büyük ihsan ve manevi ikramlarda bulunmuştur. İslam âlimleri, Hz. Peygamber (sav) bu gecede çok büyük ikramlara eriştiği için bu gecede çokça ibadet etmiş, geceyi namaz kılarak, hamd ve şükürle geçirmişlerdir. Regaip gecesi bizim de Rabbimiz'in rahmetine ve ilahi ikramlarına ulaşabileceğimiz bir gecedir. Bu mübarek gecede, halimizi Âlemlerin Rabbi'ne arz ettikten sonra, geceyi ibadet, zikir ve hamd ile geçirmeliyiz.
Umuyoruz ki Cenab-ı Hakk, bu gecelerin şerefine, rahmetin sağanak sağanak yağdığı bu bereketli anlarda, bizi ilahî hayırlardan mahrum bırakmaz.
Bu mübarek gecelerde kılınması dinen gerekli, özel bir namaz yoktur. Özellikle kaza namazı kılma, teheccüd namazını artırma, Kur’an-ı Kerim okuma, tevbe-istiğfarda bulunma, tesbih, zikir ve dua ile bu geceleri ihya etmeye çalışılmalıdır.
9 Mayıs 2013 Perşembe
BİZİM SAHİBİMİZ ALLAH’TIR
“Ol” der ve oluverir!
Elhamdulillâhi Rabbil âlemîn, vessalâtu vesselâmu a’lâ rasûlinâ muhammedin ve a’lâ âlihî ve sahbihî ecma’în.
Allah-u Zülcelal Kur’an-ı Azimüşşan’da, Kendisini bize tanıtıyor; bütün kâinatta, emrinin nasıl olduğunu, şu ayet-i kerimede bize beyan ediyor: “Bir şey'i(n olmasını) irade ettiğimiz zaman, sözümüz ancak ona ‘Ol’ dememizden ibarettir. (O da derhal oluverir.)” (Nahl; 40)
Bir şeyin olmasını irade ettiğimiz zaman, bizim sözümüz “kûn”dür (!) “Fe yekûn” (hemen oluverir)! Biz “ol” deriz, o da olur. Allah Azze ve Celle böyle buyuruyor. Allah için zor yok, her şey kolay…
O halde, mümin kimselerin; Allah’a iman eden, peygamberlere iman eden, kıyamet gününe iman eden, sırat köprüsüne, mizana, teraziye, haşir gününe iman eden kimselerin, bunlara iman ettikten sonra “Allah için hiçbir şeyin zor olmadığının farkına varıp idrak etmeleri çok mühimdir.
Ahiret hayatı ebedü’l ebed, bakî bir hayattır. Bu dünya hayatı da fani, geçici bir hayattır. İlk önce imanımızın selameti için ve bize haber verilen, muhakkak karşılaşacağımız, o iman ettiğimiz şeyleri, (zor ve sıkıntılı süreçleri) sağ ve salim bir şekilde geçirebilmemiz için Allah Azze ve Celleden yardım isteyelim…
Son nefeste imanı, kabirde ferahlığı, sırat köprüsünün üzerinden selametli bir şekilde geçmeyi, mizanda sevaplarımızın ağır gelmesini hep Allah’tan isteyelim. Allah-u Zülcelal için her şey çok kolaydır. “Ol” der ve oluverir.
Bize en çok lazım olacak şey nedir?
Allah azze ve celle başka bir ayet-i kerimede ne buyuruyor! “Bana dua edin, size icabet edeyim. (Duanızı kabul edeyim.)” (Mü'min; 60) buyuruyor, Allah azze ve celle…
Peki, bize en mühim, en lazım çok olan şey nedir? Ne istemeliyiz? Kıyamette bahusus, ebedül ebed ahiret hayatında, bize en çok lazım olan şey, Allah’ın rızasıdır, Allah’ın aşkıdır, muhabbetidir. Bunları Allah’tan isteyelim ilk önce. Sonra, geçici olan dünyamız için lazım olan şeyleri de isteyebiliriz. Ama en mühim olan şeyler; Allah’ın rızasıdır, aşk ve muhabbetidir bizim için…
İnsanlar bir bina bile yapacak olsa en az bir sene sürüyor. Tuğla getiriyorlar, çimento getiriyorlar, şunu bunu getiriyorlar. Ustalar, işçiler çalışıyorlar da ancak o binayı bitirebiliyorlar. Ama Allah-u Zülcelâl, öyle kudret ve azamet sahibidir ki kâinatın baştan yaratılması için bile “kûn” demesi yeterlidir; yani “Ol!”
Allah’tan isteyelim. Kendimizi Allah-u Zülcelal’in huzurunda fakir ve muhtaç bir dilenci gibi görelim.
“Kelimullah” Musa aleyhissalatu vesselam, Tur-i Sina’da Allah’la konuşuyordu. Tuzunu dahi Allah’tan istiyordu. Nasıl ki bir dilencinin, muhtaç bir fakirin hiçbir şeyi yoktur. Tuzu da yok, suyu da yok, ekmeği de yok... Muhtaç, fakirdir. Nasıl, bir zenginin kapısına gidip istiyorsa ondan, Nebi Musa aleyhissalatu vesselam tuzu bittiği zaman dahi, Allah’tan tuzunu istiyordu. Musa aleyhisselam her şeyini Allah’tan isterdi. Biz de aynen böyleyiz; her şeyimizle Allah’a muhtacız, fakiriz.
Kıl gibi ince olan sırat köprüsünü, Allah-u Zülcelâl kıyamet gününde cehennem ateşinin üzerine kuruyor. O sırat köprüsü, çok doğru olan bir köprüdür, dümdüz gidiyor böyle... Allah azze ve celle de dünyada insanlara doğru yolu göstermiştir. Kişi, dünya hayatında ne kadar Allah’ın doğru yolunun üzerinde doğru giderse, sırat köprüsünün üzerinde de o kadar doğru gidecektir. Ona o şekilde kolay olacak, müstakim olacaktır. Ne kadar doğru olursa, ona o kadar kolay oluyor sırat köprüsünün üzerinde doğru gitmek…
Az da olsa doğruluktan ayrılırsa sırat köprüsü de ona o kadar zor oluyor. Neuzûbillah, günahkâr olan kimseler için o sırat köprüsünün kenarında Allah kancalar icat ediyor. O kancalar da o kişinin günahına göre oluyor; (dünya hayatında) günahlara o kişi ne kadar meyilli ise onun kancaları da o şekilde ya büyük ya küçük oluyor, o kancalara meyilli gidiyor o kimse. Ve bu şekilde, günahı çok ise o kancalar sebebiyle nihayet cehennem ateşine düşüyor, neuzubillah.
Ne kadar da dünyada, Allah-u Zülcelal’e karşı doğru olursak kıyamet günü sırat köprüsünün üzerinden geçerken, o kadar da Allah-u Zülcelâl bize kolaylık veriyor.
İbadet, Allah-u Zülcelal’in kalesidir
Allah-u Zülcelâl’e itaat ve ibadet etmek mümin için Allah-u Zülcelal’in bir kalesidir. İnsan ibadet ettiği, yaptığı zaman Allah-u Zülcelal’in o kalesinin içine girmiş oluyor; dünyadan, nefisten, şeytandan muhafaza oluyor. Kim ona girerse emin oluyor. Kim de ondan, Allah-u Zülcelal’in kalesinden çıkarsa, ibadet yapmazsa, günahların içine girerse onun etrafı hep korkunç şeylerle kuşatılmıştır; karanlıktır ve her şey onun aleyhine gerçekleşmektedir.
Düşünün ki öyle bir ortamdasınız ki korkunç şeylerle karşılaşmışsınız; yılanlar, akrepler, aslanlar size hücum etmiş, ateşler geliyor üzerinize! Nasıl ki bunların hepsi korkunç şeylerdir, onlara maruz kaldığın zaman, senin vücudun helak olacak, parçalanacak, yanacaksa manevi olarak da günahlar karşısındaki insanın durumu aynen böyledir. Bunu böyle bilelim!
Şimdi gözümüzle görmüyoruz ama bir zaman gelecek (öldüğümüz zaman) gözümüzle göreceğiz bunları…
Elhamdulillah, demek Allah-u Zülcelâl bizi sevmiştir ki, bize bu sohbet meclisini, bu nezih ortamı, mescidini bize nasip etmiş; tevbe etmek için gelmişiz ve bize fırsat vermiştir, bunun kıymetini bilelim. Allah-u Zülcelal’in gazabına sebep olacak olan o günahlarımızdan tevbeye gelmişiz ve tevbe ettiğimiz takdirde, o günahların hepsi sevaba çevrilecek inşaallah.
|
Ma’ruf’i Kerhi rahmetullahi aleyhi diyor; “Allah-u Zülcelal, bir kuluna hayır dilediği zaman, ona ilk önce salih amel kapısını açacaktır.”
İlk önce tevbeyi nasip edecek, o kul günahlardan yüz çevirecek ve salih amel kapısı açılacaktır ilk önce, inşaallah. Eğer Allah-u Zülcelal bir kuluna da şer dilerse; kıyamet gününde hak ettiği için bir kuluna da azap etmek isterse o zaman da bunun tersidir; salih amel kapısını ona kapatıyor o zaman. Görüyoruz gözümüzle, Allah’ın birçok kulları vardır, Allah’a iman da ediyorlar ama imanları zayıftır; kumarhanelere, rakı içilen yerlere gidiyorlar. Salih amel ve hayır kapıları onlara kapatıldığı için olsa gerek, salih ameller yapamıyorlar (farzları bile eda edemiyorlar), hayır da bulunamıyorlar, neuzubillah.
Cüneyd-i Bağdadi rahmetullahi aleyhi de diyor ki; “Kul, kalbinden bir hayır, bir iyilik, bir hasene yapmak için niyet ettiği zaman, Allah-u Zülcelal de ona yetmiş Tevfik (yardım) kapısı açar.” Niyet ettiği o işte başarılı olsun diye, o kuluna yetmiş başarı kapısı açar, diyor.
Hemen tevbe edelim
Yani, Allah Azze ve Celle insanın kalbine bakıyor. İnsanın kalbinde olan niyet ne ise Allah ona, o şekilde muamele ediyor. “Ben bu günahları yapıyorum ama Allah bunlardan razı değildir, ben rabbimin razı olmadığı işler yapıyorum, kendimi düzeltmem lazım. Yoksa kıyamet gününde Allah bana gazap eder! Neden böyle yapıyorum? Benim tevbe etmem lazım!” diye düşündüğünüz için, kalbinizde böyle düşünceler ve niyetler olduğu için, hayra niyet ettiğiniz için Allah sizi bu camiye getirdi. İnsan, ilk önce hayra böyle niyet ediyor; ondan sonra, Allah Azze ve Celle tevbeyi nasip ediyor, amel-i salihte başarı veriyor, devamlı sohbet meclislerine gitmeyi o kuluna nasip ediyor.
İşte, bu şekilde, Allah kulunun kalbine bakıyor. Dikkat ediniz! Kalp nazargâh-ı ilahidir. Orayı temiz tutmamız lazımdır. Hatta kalbimize kötü bir niyet geldiği zaman, hemen “Özür dilerim, beni affet ya Rabbi! Şeytan bana vesvese verdi, Estağfirullah.” diye hemen tevbe edip Allah’a yönelelim. Böyle olduğumuz zaman, Allah-u Zülcelal de daima bize razı olacağı halleri ve salih amelleri nasip edecektir.
Biz şöyle bilelim ki bütün kâinat, Allah-u Zülcelal’in hükmü altındadır, tasarrufat Allah’a aittir. “Allah daima tasarruf ediyor. Bütün insanlara, cinlere, bitkilere, bütün kâinata, Allah tasarrufta bulunuyor. Ya nefsim! Ven de onlardan birisiyim. Onun için Allah’ın nazargâhı olan kalbimi, her an Allah’ın razı olacağı bir biçimde temiz tutmalıyım.” Diyerek, kendi nefsimize itapta bulunalım. (Onu uyaralım, ikaz edelim.)
Allah sana yardım edecektir!
Allah-u Zülcelâl, bana ne emretmişse onu yapmam lazımdır! Neden de sakındırmışsa onu da yapmamam lazım.
Aklım kabul ediyor bunu. Çünkü herkesi görüyorum ölüyorlar. Ben de öleceğim. Eğer ben Allah-u Zülcelal’i razı edersem, son nefeste Azrail aleyhisselam ruhumu almaya geldiği zaman; öldükten sonra kabirde, münker ve nekir sorduğu zaman; haşirde ve nerede olursa olsun… Eğer Allah için bir şeyler yapmışsam Allah meleklerine emredecek, “Buna güzel davranın!” diye buyuracak. “Ya Azrail onu incitme! Ya Münker Nekir kabirde onu incitmeyin! Ya kabir, o kulumu incitme, onu sıkma!” diye emredecek ve bana yardım edecektir.
Rabbimizin biz kullarına karşı muamelesi böyledir. Onun için biz Rabbimize kurban olalım. Biz Allah’a muhtacız. Her şeyimizi Allah’a feda etmemiz, her şeyimizle Allah’a feda olmamız lazımdır.
Yine, Cüneyd i Bağdadi rahmetullahi aleyh devamla, “Bir kişi de kalbiyle bir kötülüğe niyet ettiği zaman, kötü bir niyet kalbine koyarsa neuzubillah ‘Mesela; ben gidip hırsızlık yapacağım’ dese, onun için de Allah’ın gazabına götüren yetmiş kapı açılır.” diyor.
Onun için elimizden geldiği, gücümüz yettiği kadar, kalbimizi temiz tutmamız ve Allah-u Zülcelal’in rızasına layık hale getirmemiz lazımdır.
Allah’a kaçın, sığının!
Eğer biz, amel-i salih yaparsak, günahlardan kendimizi muhafaza eder, tevbe edersek Allah-u Zülcelal’e karşı; Allah-u Zülcelâl ayet-i kerimede buyuruyor: “Allah’a kaçın, (O’na) sığının!”
Bakınız, yani nefisten, şeytandan, dünyadan, bunların fitnesinden kaçın, Allah’a doğru gidin. Allah’a iltica edin, sığının! Allah sizi muhafaza edecektir…
Evet, biz zahiri olarak bir şey görmüyoruz, bize sıkıntı olmuyor ama aynen öyledir. Bir ateşi, şiddetli bir rüzgâr sana doğru getiriyor; nasıl kaçacaksın ondan sen! Beni yakacak diye öyle bir kaçacaksın ki işte günahlar da aynen öyledir. Şeytan, nefis, dünya, bunların hepsi ateştir, onlardan kaçmamız lazımdır. “Fefirrû ilellâh” diyor Azze ve Celle… “Allah’a doğru kaçın, iltica edin, sığının Allah’a!” buyuruyor.
Kim, bütün kainâtın sahibine hizmetçi olursa Allah azze ve celle, hem dünyada hem de ahirette, ona yüksek dereceler nasip edecektir. Çünkü kâinatın sahibidir, yüksek dereceleri veren de O’dur. O’nun için kim, kâinatın sahibine hizmetçi olursa Allah, ona en yüksek dereceleri verecektir. Kim de -neuzubillah- ona asi olursa en alçak dereceleri verecektir. Cehennemde en alçak, en derin, dereceleri en şiddetli olan kötü yer Şeytan’ındır. Ona mutabaat yapan, onun peşinden giden kimseler de onunla orada olacaklardır, neuzûbillah! (Allah korusun!)
Elhamdulillah, Allah bize iman vermiştir. İmandan sonra amel-i salih de yaparsak, Allah Azze ve celle ayet-i kerimede buyuruyor: “Allah, müminlerin velisidir (sahibidir, koruyucusudur.)” (Âli İmrân; 68)
Nasıl bir ev sahibi, hane halkına, ev ahalisine sahip çıkıyor, onlara bakıyor, sıkıntı ve eziyetlere karşı onların emniyetini sağlıyor. Allah Azze ve Celle de müminlerin sahibidir ve müminleri öyle korur. Allah Azze ve Celle de bizim sahibimizdir.
Allah-u Zülcelal hepimize tevbe-i nasuh (kalıcı tevbe) nasip etsin, kendi nefsimize bizi teslim etmesin. O nefsimizi, hayırlarda kullansın inşaallah. (Âmin)
2 Mayıs 2013 Perşembe
Kuran'da Ahiret Hayatı
İslam itikad nizamında temel iman esaslarından biri de “Ahiret Günü”ne inanmaktır. İnançlarımız ve amellerimize göre, mutluluk dolu, ya da belirli bir süresi veya bütünü azaplarla çevrili ebedî bir hayat yaşamak için, ölümden sonra tekrar dirileceğimize iman etmektir.
İnsan, bu yüceler yücesi güne inanmadıkça, bu mukaddes günü yakınlardan yakın bilmedikçe, bu günün korkusuyla ürpermedikçe, bu günün saadetine arzu duymadıkça dünya hayatını mânâlandıramaz, yaşama aşkı ve emelleriyle dolu canlı ve gayeli bir hayat süremez, iradesi ve imkanlarını faziletlere yönelterek özlemi duyulan bir “İslam insanı” olamaz.
Bunun içindir ki, ahiret gününe iman konusu Kur’an-ı Kerim’de pek çok kere işlenmekte, bu azim gücün varlığı ve oluş şekli şuurlara yerleştirilmektedir. Bu mutlak adalet günündeki ilahi muhakeme bütün dehşeti ve ayrıntılarıyla birleştirilmekte, cennet ve nimetleri, cehennem ve azabı gayet açık bir şekilde tasvir olunmaktadır.
Bu gerçek ve yüce günün sahibi Rabbimiz şöyle buyurur: “İnkarcılar, öldükten sonra asla diriltilmeyeceklerini zannedip iddia ettiler. (Ey Peygamber! (Onlara) de ki; hayır (zannettiğiniz gibi değil.) Rabbim hakk için muhakkak yaptıklarınız size haber verilecektir. Bu ise Allah’a göre kolaydır.” (Tegabün/7)
“Gökler ve yeri yaratan (Allah’ın), Onlar gibisini yaşatmaya gücü yetmez mi? Elbette buna gücü yeter. O, herşeyi yaratandır, herşeyi bilendir.” (Yasin/81)
İnsanların inanmaya çağrıldıkları ahiret gününün kainat nizamının çünkü ile başlayacak ilk safhasını ve insanların büyük bir korku ve dehşet içerisinde kabirlerinden diriltilerek çıkarılacaklarını Kur’an’ımız şöyle açıklamaktadır:
“Gök, yarıldığı zaman.”
“Güneş dürüldüğü (ve ziyası söndürüldüğü zaman.” “Yıldızlar dökülüp saçıldığı zaman, dağlar yürütüldüğü (toz duman olduğu) zaman, denizler fışkırtıldığı, kabirler (in toprağı) alt-üst edildiği zaman, insan -kaçış nereye-? diyecek. Hayır hiçbir sığınak yok.” O gün kişi, (Hak iddia ederler korkusuyla) kardeşinden, anasından ve babasından, zevcesinden ve oğullarından kaçacaktır. O gün herkesin (varıp) duracağı yer ancak Rabbin (in huzurudur.)” (Tekvir, İnfitar, Abese, Kıyame Sureleri)
Kur’an ayetlerinde oluş şekli açıklanan ahiret gününde insanların Allah’ın huzurunda nasıl muhakeme olunacaklarını da Kur’an’ımız şöyle belirtmektedir: “Herkesin boynuna işledikleri amelleri dolarız ve kıyamet günü açılmış bulacağı kitabı önüne çıkarırır (ve şöyle deriz): (Amel) Kitabını oku. Bugün kendi hesabını kendin göreceksin.” (İsra/13-14)
“Amel kitabı ortaya konunca, suçluların onda yazılı olanlardan korktuklarını görürsün. -Vah bize, eyvah bize! Bu nasıl kitapmış küçük büyük birşey bırakmadan hepsini saymış- derler. Yaptıklarını hazır bulurlar. Rabbin kimseye haksızlık etmez.” (Kehf/49)
“(İşte o gün ağızlarını mühürleriz.) Kendi dilleri, elleri ve ayakları yapmış olduklarına tanıklık ederler. O gün Allah onlara kesinleşmiş cezalarını verecektir. Allah’ın apaçık hak olduğunu bileceklerdir.” (Nur/24-25)
Mükafat ve ceza tevziinde Allah’ın adaleti tecelli etmeye başlayınca Allah’ı, elçisini ve kanunlarını tanımayan inkarcı ve isyancıların, yoksun kalacakları mutluluktan ve uğrayacakları azaptan ötürü pek büyük nedamet duyguları içerisinde vahlanacaklarını, ama bu sızlanışların bir faydası olmayacağını, zira hiçbir dost ve yardımcısının bulunmayacağını da Kur’an’ımız bütün tafsilatıyla açıklamaktadır:
“... O gün kişi elleri ile yapıp öne sürdüğü işlere bakar, inkarcı ve isyancı kişi de şöyle der: Ah! Ne olurdu ben bir toprak olaydım. (Keşke dirilmeyeydim.)” (Nebe/40)
Ne olaydı, ben Hak Peygamberle (ve O’nun izindekilerle) beraber bir kurtuluş yolu edineydim. Yazıklar olsun bana! Keşke beni sapıtan falanı dost edinmeyeydim. Vallahi beni, bana geldikten sonra Kur’an (düzeni)nden o sapıttı.” (Furkan/27-29)
“Artık onlara, şefaatçilerin şefaatı fayda vermez.” (Müddesir/48)
“(Zaten Allah’ı elçisini ve kanunlarını tanımamakla öz nefislerine, hakları çiğnemekle ve fertlere ve topluma) zulmedenlerin ne dostu ne de dinlenir bir şefaatçisi olur.” (Mümin/18)
Kur’an ve sünnet açıklamalarına göre, iman etmedikçe ve tevbe ile arınarak İslam dinini yaşamadıkça, Allah’a, Peygamberlerine ve ahiret gününe inanmayanlar, rabbimizin ve peygamberlerimizin hayatımızı düzenleyen emir ve yasaklarına uymayanlar cehenneme atılacaklar. Evet inançsızlar, namaz kılmayanlar, cemiyetin fakir kesimini kalkındırmak istemeyenler, zekat vermeyenler, çeşitli entrikalarla fert ve toplum haklarına tecavüz edenler, zinacı, içkici ve çekiştiriciler, Hakk’a çağırdıkları halde Hakk’ı yaşamayanlar gibi inkarcılar ve günahkârlar inanmadıkları veya azabından koruyacak hayatı sürdürmedikleri için Cehennem atılacaklar ve Allahu Teala onlara şöyle buyuracaktır: “Bu (ahiret) günümüze kavuşmayı unutmanıza karşılık tadın azabı. Doğrusu (şimdi) biz de sizi unuttuk. (Sizi cehenneme bıraktık) Yaptıklarınıza karşılık, çekin o, ardı arkası kesilmeyen azabı!” (Secde/14)
İslam dinini hayat düzeni edinerek Allah’a ve Peygamberine itaat edenler de mutluluk yurdu cennetlere gönderilecekler ve onlara şöyle denilecek: “İşte, (söz, iş ve davranışlarınızla) İslam’ı yaşamamız sebebiyle mirasçısı olduğunuz cennet” (A’raf/43). “Her türlü elemden arınmışlık) selamet size. Artık mutlusunuz. Ebedi olarak kalmak üzere girin cennete.” (Zümer/73)
İbn-ü Ömer (r.a.) anlatıyor:
Allah’ın rasulü (s.a.v.) ile beraberdim. Ensar’dan bir sahabi (Allah’ın Rasulüne) geldi ve O’na selam verdi. Sonra da sordu:
- (Ya Rasulullah) Mü’minlerin en zekisi hangisidir?
- Onların ölümü en çok hatırlayanı, ölümden sonrası için en güzel bir şekilde (ahiret) hazırlığı yapanıdır. İşte onlar, (evet bu gibiler) en zeki mü’minlerdir. (Tac 5/212, İ. Mace 4259)
Yüce Rabbimiz, Kur’an-ı Kerim’de cehennem ve cennet hayatını idraklerimize yaklaştırarak bütün ayrıntılarıyla bildirmektedir. Bu açıklamalar o kadar canlıdır ki, bazen de ruhun etkileneceği şekilde tablolaştırılır ve seslendirilir.
İslam’a inanmayanlar ve bu hak nizamı yaşamayanların, Hz. Peygambere iman edip, O’nun yolunu ve izini takip etmeyenlerin atılacakları Cehennem’in azabını ve bu azabın kalblere korku salıcı dehşetini Kur’an ayetlerinden izleyelim.
“Cehennem, (kendisine atılacaklara) uzak bir yerden gözükünce, onlar, onun kaynamasını ve uğultusunu işitirler.” (Furkan/16)
İşitirler de tam bir nedamet ve hüsran içinde şöyle vahlarlar: “.......Keşke ölüm kat’î olaydı (da bir daha dirilmiyeydim) Malım bana fayda vermedi, gücüm de kalmadı.” (Hakka/27)
İnkarcı ve isyancı kullar cehenneme atıldığında; azab onları kuşatacak. “... Azab, onları tepelerinden ve ayakları altından saracak.” (Ankebut/55) “.... Derilerinin her yanışında, azabı tadmaları için onları başka derilerle değiştireceğiz. Allah güçlüdür, hakimdir.” (Nisa/56)”Günahkarların (cehennemdeki) yemeği o zakkum ağacıdır. O, kaynar suyun fıkırdadığı gibi karınlar içinde kaynayacak erimiş madenler gibidir.” (Duhan/43-46) “İşte siz, ey sapıklar, yalanlayanlar! Doğrusu bu zakkum ağacından yiyeceksiniz. Karınlarınızı onunla dolduracaksınız. Onun üzerine (erimiş maden tortusu gibi) kaynar su içeceksiniz. Hem de susamış develerin suya saldırışı gibi içeceksiniz.” (Vakıa/51-56) “... Bu içki, ne fena bir içki ve bu ateş de ne kötü konaklama yeridir.” (Kehf/29)
Pek tabidir ki, azablılar bu korkunç elemden kurtulmak, ızdırabı ölümden daha ağır olan cehennemden çıkmak isterler. Ana nafile. “... Oradan her çıkmak istediklerinde, yine o ateş içerisine döndürülürler ve onlara; -tadın bakalım yalanlayıp durduğunuz o ateşin azabını- denilir.” (Secde/20)
Kur’an-ı Kerim’de, cehennem ateşi ve cehennemliklerin azabı canlı tablolar halinde takdim olunduğu gibi, cennet nimetleri ve cennetliklerin mutlu hayatı da ruhları etkileyici bir şekilde sunulmaktadır.
“İnanan ve yararlı işler yapanlar için hoş bir hayat ve güzel bir istikbal vardır.” (Ra’d/29) “... Onları, altından ırmaklar akan cennetlere koyacağız. Orada ebedi olarak kalıcıdırlar.” (Nisa/57) “Gerçekten cennetlik olanlar o gün eğlenceyle meşguldürler.” (Yasin/55) “Onlar dal bastı kirazları, salkımları sarkmış muz ağaçları ve yayılmış tatlı gölgeler altında, çağlayarak akan sular kenarlarında, bitip tükenmeyen ve yasak da edilmeyen bol meyveler arasında, yüksek döşeklerde...” (Vakıa/28/34) “... Cevherlerle örülmüş tahtlar üzerindedirler....” (Vakıa/15) “(Cennette onlar için) işlediklerine karşılık olarak sedefteki inciler gibi ceylan gözlüler vardır.” (Vakıa, 22-23) “Biz ceylan gözlüleri (cennetlikler için) yeniden yaratmışızdır. Onları, bakire, şuh, eşlerine düşkün ve yaşıtları kılmışızdır.” (Vakıa/35-37) “Ebedi gençliğe erdirilmiş genç hizmetçiler, baş ağrısı ve dönmesi vermeyen bembeyaz bir kaynaktan doldurulmuş kaseler ibrikler ve kaselerle (cennetliklerin) etrafında dolaşırlar.” ( Vakıa/17-19)
İmanlı ve güzel amelli mü’minler öyle nimetler içerisindedirler ki, Kur’anımızın ifadesiyle onları kimsecikler bilmez. “Yaptıklarına karşılık onlar için saklanan mutlu kılıcı nimetleri hiçbir kimse bilmez.” (Secde/17)
Peygamber Efendimiz bir hadislerinde: “Cennet ehli, cennete girdiklerinde, bir ilgili (melek) şu açıklamayı yapar: Şüphe yok ki, siz cennette ebedî yaşayacak ve hiç ölmeyeceksiniz. Hastalanmayacak ve daima sıhhatte bulunacak, ihtiyarlamayacak, ebedi genç kalacaksınız. Sonsuz nimetlere mazhar olacak ve hiçbir zaman hüzün ve keder görmeyeceksiniz.” (R. Salihin Ter. 3/406)
İnsan, bu yüceler yücesi güne inanmadıkça, bu mukaddes günü yakınlardan yakın bilmedikçe, bu günün korkusuyla ürpermedikçe, bu günün saadetine arzu duymadıkça dünya hayatını mânâlandıramaz, yaşama aşkı ve emelleriyle dolu canlı ve gayeli bir hayat süremez, iradesi ve imkanlarını faziletlere yönelterek özlemi duyulan bir “İslam insanı” olamaz.
Bunun içindir ki, ahiret gününe iman konusu Kur’an-ı Kerim’de pek çok kere işlenmekte, bu azim gücün varlığı ve oluş şekli şuurlara yerleştirilmektedir. Bu mutlak adalet günündeki ilahi muhakeme bütün dehşeti ve ayrıntılarıyla birleştirilmekte, cennet ve nimetleri, cehennem ve azabı gayet açık bir şekilde tasvir olunmaktadır.
Bu gerçek ve yüce günün sahibi Rabbimiz şöyle buyurur: “İnkarcılar, öldükten sonra asla diriltilmeyeceklerini zannedip iddia ettiler. (Ey Peygamber! (Onlara) de ki; hayır (zannettiğiniz gibi değil.) Rabbim hakk için muhakkak yaptıklarınız size haber verilecektir. Bu ise Allah’a göre kolaydır.” (Tegabün/7)
“Gökler ve yeri yaratan (Allah’ın), Onlar gibisini yaşatmaya gücü yetmez mi? Elbette buna gücü yeter. O, herşeyi yaratandır, herşeyi bilendir.” (Yasin/81)
İnsanların inanmaya çağrıldıkları ahiret gününün kainat nizamının çünkü ile başlayacak ilk safhasını ve insanların büyük bir korku ve dehşet içerisinde kabirlerinden diriltilerek çıkarılacaklarını Kur’an’ımız şöyle açıklamaktadır:
“Gök, yarıldığı zaman.”
“Güneş dürüldüğü (ve ziyası söndürüldüğü zaman.” “Yıldızlar dökülüp saçıldığı zaman, dağlar yürütüldüğü (toz duman olduğu) zaman, denizler fışkırtıldığı, kabirler (in toprağı) alt-üst edildiği zaman, insan -kaçış nereye-? diyecek. Hayır hiçbir sığınak yok.” O gün kişi, (Hak iddia ederler korkusuyla) kardeşinden, anasından ve babasından, zevcesinden ve oğullarından kaçacaktır. O gün herkesin (varıp) duracağı yer ancak Rabbin (in huzurudur.)” (Tekvir, İnfitar, Abese, Kıyame Sureleri)
Kur’an ayetlerinde oluş şekli açıklanan ahiret gününde insanların Allah’ın huzurunda nasıl muhakeme olunacaklarını da Kur’an’ımız şöyle belirtmektedir: “Herkesin boynuna işledikleri amelleri dolarız ve kıyamet günü açılmış bulacağı kitabı önüne çıkarırır (ve şöyle deriz): (Amel) Kitabını oku. Bugün kendi hesabını kendin göreceksin.” (İsra/13-14)
“Amel kitabı ortaya konunca, suçluların onda yazılı olanlardan korktuklarını görürsün. -Vah bize, eyvah bize! Bu nasıl kitapmış küçük büyük birşey bırakmadan hepsini saymış- derler. Yaptıklarını hazır bulurlar. Rabbin kimseye haksızlık etmez.” (Kehf/49)
“(İşte o gün ağızlarını mühürleriz.) Kendi dilleri, elleri ve ayakları yapmış olduklarına tanıklık ederler. O gün Allah onlara kesinleşmiş cezalarını verecektir. Allah’ın apaçık hak olduğunu bileceklerdir.” (Nur/24-25)
Mükafat ve ceza tevziinde Allah’ın adaleti tecelli etmeye başlayınca Allah’ı, elçisini ve kanunlarını tanımayan inkarcı ve isyancıların, yoksun kalacakları mutluluktan ve uğrayacakları azaptan ötürü pek büyük nedamet duyguları içerisinde vahlanacaklarını, ama bu sızlanışların bir faydası olmayacağını, zira hiçbir dost ve yardımcısının bulunmayacağını da Kur’an’ımız bütün tafsilatıyla açıklamaktadır:
“... O gün kişi elleri ile yapıp öne sürdüğü işlere bakar, inkarcı ve isyancı kişi de şöyle der: Ah! Ne olurdu ben bir toprak olaydım. (Keşke dirilmeyeydim.)” (Nebe/40)
Ne olaydı, ben Hak Peygamberle (ve O’nun izindekilerle) beraber bir kurtuluş yolu edineydim. Yazıklar olsun bana! Keşke beni sapıtan falanı dost edinmeyeydim. Vallahi beni, bana geldikten sonra Kur’an (düzeni)nden o sapıttı.” (Furkan/27-29)
“Artık onlara, şefaatçilerin şefaatı fayda vermez.” (Müddesir/48)
“(Zaten Allah’ı elçisini ve kanunlarını tanımamakla öz nefislerine, hakları çiğnemekle ve fertlere ve topluma) zulmedenlerin ne dostu ne de dinlenir bir şefaatçisi olur.” (Mümin/18)
Kur’an ve sünnet açıklamalarına göre, iman etmedikçe ve tevbe ile arınarak İslam dinini yaşamadıkça, Allah’a, Peygamberlerine ve ahiret gününe inanmayanlar, rabbimizin ve peygamberlerimizin hayatımızı düzenleyen emir ve yasaklarına uymayanlar cehenneme atılacaklar. Evet inançsızlar, namaz kılmayanlar, cemiyetin fakir kesimini kalkındırmak istemeyenler, zekat vermeyenler, çeşitli entrikalarla fert ve toplum haklarına tecavüz edenler, zinacı, içkici ve çekiştiriciler, Hakk’a çağırdıkları halde Hakk’ı yaşamayanlar gibi inkarcılar ve günahkârlar inanmadıkları veya azabından koruyacak hayatı sürdürmedikleri için Cehennem atılacaklar ve Allahu Teala onlara şöyle buyuracaktır: “Bu (ahiret) günümüze kavuşmayı unutmanıza karşılık tadın azabı. Doğrusu (şimdi) biz de sizi unuttuk. (Sizi cehenneme bıraktık) Yaptıklarınıza karşılık, çekin o, ardı arkası kesilmeyen azabı!” (Secde/14)
İslam dinini hayat düzeni edinerek Allah’a ve Peygamberine itaat edenler de mutluluk yurdu cennetlere gönderilecekler ve onlara şöyle denilecek: “İşte, (söz, iş ve davranışlarınızla) İslam’ı yaşamamız sebebiyle mirasçısı olduğunuz cennet” (A’raf/43). “Her türlü elemden arınmışlık) selamet size. Artık mutlusunuz. Ebedi olarak kalmak üzere girin cennete.” (Zümer/73)
İbn-ü Ömer (r.a.) anlatıyor:
Allah’ın rasulü (s.a.v.) ile beraberdim. Ensar’dan bir sahabi (Allah’ın Rasulüne) geldi ve O’na selam verdi. Sonra da sordu:
- (Ya Rasulullah) Mü’minlerin en zekisi hangisidir?
- Onların ölümü en çok hatırlayanı, ölümden sonrası için en güzel bir şekilde (ahiret) hazırlığı yapanıdır. İşte onlar, (evet bu gibiler) en zeki mü’minlerdir. (Tac 5/212, İ. Mace 4259)
Yüce Rabbimiz, Kur’an-ı Kerim’de cehennem ve cennet hayatını idraklerimize yaklaştırarak bütün ayrıntılarıyla bildirmektedir. Bu açıklamalar o kadar canlıdır ki, bazen de ruhun etkileneceği şekilde tablolaştırılır ve seslendirilir.
İslam’a inanmayanlar ve bu hak nizamı yaşamayanların, Hz. Peygambere iman edip, O’nun yolunu ve izini takip etmeyenlerin atılacakları Cehennem’in azabını ve bu azabın kalblere korku salıcı dehşetini Kur’an ayetlerinden izleyelim.
“Cehennem, (kendisine atılacaklara) uzak bir yerden gözükünce, onlar, onun kaynamasını ve uğultusunu işitirler.” (Furkan/16)
İşitirler de tam bir nedamet ve hüsran içinde şöyle vahlarlar: “.......Keşke ölüm kat’î olaydı (da bir daha dirilmiyeydim) Malım bana fayda vermedi, gücüm de kalmadı.” (Hakka/27)
İnkarcı ve isyancı kullar cehenneme atıldığında; azab onları kuşatacak. “... Azab, onları tepelerinden ve ayakları altından saracak.” (Ankebut/55) “.... Derilerinin her yanışında, azabı tadmaları için onları başka derilerle değiştireceğiz. Allah güçlüdür, hakimdir.” (Nisa/56)”Günahkarların (cehennemdeki) yemeği o zakkum ağacıdır. O, kaynar suyun fıkırdadığı gibi karınlar içinde kaynayacak erimiş madenler gibidir.” (Duhan/43-46) “İşte siz, ey sapıklar, yalanlayanlar! Doğrusu bu zakkum ağacından yiyeceksiniz. Karınlarınızı onunla dolduracaksınız. Onun üzerine (erimiş maden tortusu gibi) kaynar su içeceksiniz. Hem de susamış develerin suya saldırışı gibi içeceksiniz.” (Vakıa/51-56) “... Bu içki, ne fena bir içki ve bu ateş de ne kötü konaklama yeridir.” (Kehf/29)
Pek tabidir ki, azablılar bu korkunç elemden kurtulmak, ızdırabı ölümden daha ağır olan cehennemden çıkmak isterler. Ana nafile. “... Oradan her çıkmak istediklerinde, yine o ateş içerisine döndürülürler ve onlara; -tadın bakalım yalanlayıp durduğunuz o ateşin azabını- denilir.” (Secde/20)
Kur’an-ı Kerim’de, cehennem ateşi ve cehennemliklerin azabı canlı tablolar halinde takdim olunduğu gibi, cennet nimetleri ve cennetliklerin mutlu hayatı da ruhları etkileyici bir şekilde sunulmaktadır.
“İnanan ve yararlı işler yapanlar için hoş bir hayat ve güzel bir istikbal vardır.” (Ra’d/29) “... Onları, altından ırmaklar akan cennetlere koyacağız. Orada ebedi olarak kalıcıdırlar.” (Nisa/57) “Gerçekten cennetlik olanlar o gün eğlenceyle meşguldürler.” (Yasin/55) “Onlar dal bastı kirazları, salkımları sarkmış muz ağaçları ve yayılmış tatlı gölgeler altında, çağlayarak akan sular kenarlarında, bitip tükenmeyen ve yasak da edilmeyen bol meyveler arasında, yüksek döşeklerde...” (Vakıa/28/34) “... Cevherlerle örülmüş tahtlar üzerindedirler....” (Vakıa/15) “(Cennette onlar için) işlediklerine karşılık olarak sedefteki inciler gibi ceylan gözlüler vardır.” (Vakıa, 22-23) “Biz ceylan gözlüleri (cennetlikler için) yeniden yaratmışızdır. Onları, bakire, şuh, eşlerine düşkün ve yaşıtları kılmışızdır.” (Vakıa/35-37) “Ebedi gençliğe erdirilmiş genç hizmetçiler, baş ağrısı ve dönmesi vermeyen bembeyaz bir kaynaktan doldurulmuş kaseler ibrikler ve kaselerle (cennetliklerin) etrafında dolaşırlar.” ( Vakıa/17-19)
İmanlı ve güzel amelli mü’minler öyle nimetler içerisindedirler ki, Kur’anımızın ifadesiyle onları kimsecikler bilmez. “Yaptıklarına karşılık onlar için saklanan mutlu kılıcı nimetleri hiçbir kimse bilmez.” (Secde/17)
Peygamber Efendimiz bir hadislerinde: “Cennet ehli, cennete girdiklerinde, bir ilgili (melek) şu açıklamayı yapar: Şüphe yok ki, siz cennette ebedî yaşayacak ve hiç ölmeyeceksiniz. Hastalanmayacak ve daima sıhhatte bulunacak, ihtiyarlamayacak, ebedi genç kalacaksınız. Sonsuz nimetlere mazhar olacak ve hiçbir zaman hüzün ve keder görmeyeceksiniz.” (R. Salihin Ter. 3/406)
1 Mayıs 2013 Çarşamba
Kur’an Ahlakı Kalbe Şifadır
Allah azze ve celle Kur’an-ı Kerim ile bize kulluk hayatımız için gerekli, ihtiyacımız olan her şeyi indirmiştir. Allah-u Zülcelâl ayet-i kerimede buyuruyor ki:
“Ey insanlar, Rabbinizden size sinelerde olana bir şifa ve mü’minler için bir hidayet ve rahmet olmak üzere bir öğüt, geldi.” (Yunus Suresi, 57)
Yani Allah azze ve celle buyuruyor ki, “Ku’ran sizin kalpleriniz için, hidayetiniz için bir rahmettir, bir şifadır.” Çünkü Kuran-ı kerim, bizim selametimize vesile oluyor, kalplerimizin manevi hastalıklarına şifa oluyor. Öyleyse daima ona müracaat edelim.
Kuran-ı Kerim ayetleri, bizim kalplerimizin şifası için bir eczanedir. Nasıl ki bedenlerimizin hastalıkları için eczanelere gidiyoruz, bir de kalplerimizin hastalıkları vardır, onların şifası Kur’an ayetlerindedir.
Bu nasıl olacak derseniz; Hz. Aişe radıyallahu anhâ annemize soruyorlar, “Peygamberimizin ahlakı nasıldı?” “Peygamberimizin ahlakı Kur’an’dır” diye cevap veriyor. (Müslim, Müsafirun, 139)
Demek ki, Kur’an-ı Kerim insanların kalplerine böyle şifa oluyor. Onun içindeki, Allah’ın emir ve nehiylerini yerine getirdiğimiz zaman, kalplerimiz manevî hastalıklardan şifa buluyor.
Bunu zaten gözümüzle görebiliyoruz. Bir insandan başlayalım, sonra bir ailede, sonra bir köyde, bir kasabada, bir şehirde Kur’an ahlakı yaşandığı zaman, onun emir ve nehiylerinin yaşandığı yer hem dünya cenneti, hem ahiret cenneti oluyor.
Eğer şu şehirde Kur’an ahlakı olsa, dükkân sahipleri evlerine giderken kapılarını bile kapatmasalar bir şey olmaz. Akşam kapılarını açık bırakıp evlerine gitseler, sabah geldiklerinde bir zerreleri kaybolmadığını görürler. Ne kadar güzel öyle değil mi?
Ne kadar anlatsam bitmez. Komşu hakkı için de böyledir. Eğer komşunda Kur’an ahlakı varsa huzurlu olursun, çünkü bilirsin ki o senin canına, malına, namusuna göz dikmez hatta onlara nöbetçidir. Ama Kur’an ahlakı değil de şeytan ahlakı ise o zaman gece huzurlu uyuyamazsın, “Acaba benim evime, namusuma zarar gelir mi?” diye…
Dünya da, ahiret de Kur’an ahlakıyla cennet oluyor. Öyleyse çaremiz Kur’an’ın emir ve nehiylerine uymaktır.
“Kalbime Hayır Tohumu Ek”
Allah-u Zülcelal’den hayır için tevfık isteyelim: “Ya Rabbi bana hayır nasip et daima,” diyelim Peygamber efendimiz sallallahu aleyhi vesellem gibi, dua edelim: “Ya Rabbi benim kalbime hayır tohumu ek, bize hayır yapmayı nasip et,” diye isteyelim.
Bir kişi böyle dua ettiği zaman, Allah azze ve celle o kulunu şeytana teslim etmez. O kişi Allahın hıfzındadır, Allah azze ve celle onu muhafaza edecektir.
Dua etmek Allah katında çok makbuldür, çok kıymetlidir. Allah-u Zülcelâl buyuruyor:
“Dua edin, icabet edeyim” (Mümin: 60)
Yani Allah azze ve celle bize diyor ki, siz dua edin ben kabul edeceğim.
Musa aleyhissem Allah azze ve celleye o kadar çok dua ediyordu ki, hatta tuza ihtiyacı olunca tuzunu da Allah’tan istiyordu; “Ya Rabbi tuzum kalmadı, senden tuz istiyorum” diyordu. Çünkü insana her şeyi Allah azze ve celle veriyor.
Bizim iş yapmamız, incecik bir ip gibidir, basit bir sebeptir. Asıl icad eden, hakiki fail, fail i mutlak Allah’tır, azze ve celle… Onun için O’ndan isteyelim.
Nefis Aldanır Akıl Aldanmaz
Nefsimiz, kalbimizin arkasına gelip ona fısıldar, çünkü o çok arsızdır, biliyorsunuz. Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi vessellem buyuruyor: “Sizin en büyük düşmanınız, koltuğunuzda sakladığınız nefsinizdir.”(Beyhaki, 157)
O kalbin arkasına gelir, ona fısıldar, aklın arkasına gelmez. Niçin? Çünkü akıl onun dediklerini kabul etmez ki. Akıl bilir ki, muhakkak öleceksin, onun dediklerini yaparsan cehenneme gideceksin.
Nefs akıl edemez, çünkü nefs çocuk gibidir. Nasıl ki bir çocuğun yanında kilolarca altının kıymeti yoktur, bir şeker versen onları sana veriverir. Onun gibi, nefs de öyledir, Allahın rızasını, ebedi ahiret hayatını ufacık bir zevk-u sefa ile değiştiriyor. İşte nefs böyledir, böyle yaramazdır.
Nasihat ettiğin zaman akıl kabul ediyor, çünkü biliyor ki ölümden sonra ebedi hayat var, bunun için çalışmam lazım, bunu kabul ediyor ama nefs bunu kabul etmek istemiyor ve akla baskın geliyor, onu mağlup ediyor.
Bu sebeple insanın, Allah-u Zülcelalin verdiği cüz-i iradesini, seçme gücünü, aklından yana kullanması lazımdır, nefsinden yana değil. Eğer insan nefsinden yana olursa, akıl nefse esir kalacaktır. Biz eğer tercihimizi akıldan yana kullanır, nefsi mağlup eder, aklın arkasından gidersek çok güzel mükâfatlar elde etmiş olacağız, inşaallah.
İnsan nefsini azarlayıp, mağlup etmeden Rabbini razı edemez, mümkün değildir. Bu yüzden nefsimizi hesaba çekelim, onu azarlayalım, mağlup edelim.
Her an nefisle mücadeledeyiz. Bir bakıyoruz dışarıda hava çok soğuk, kar yağıyor, fırtına var. Nefs diyor ki bu soğuk havada abdest alacaksın, evden çıkıp camiye gideceksin. Boş ver, gitme…
İşte o zaman nefsine nasihat edeceksin, diyeceksin ki, “Bak şimdi sen abdest aldığında, abdest azalarından suyla birlikte günahların dökülecek. Camiye gittiğin vakit, her bir adımın için bir günahın affedilecek, bir sevap yazılacak ve Allah’ın yanında bir derece yükseleceksin.
Camiye giderken bastığın topraklar ve taşlar ahiret gününde senin lehine şehadette bulunacak, ‘Ya Rabbi bu kul bana basarak, senin için camiye geldi, ben şahidim,’ diyecek.” İşte nefsimize böyle diyeceğiz, onun isteğine uymayacağız.
Her işte bir nefsimizin dediği vardır bir de Rabbimizin istediği vardır. Biz Rabbimizin istediğini tercih edeceğiz. Sabah namazı olduğunda nefsimiz yatmak istiyor, orada çok yeniliyoruz. “Kalkamıyorum uykudan” diyor veya kalkıyor nefis tekrar yatmak istiyor.
Rabbimiz ise kalkmamızı istiyor, abdest almamızı istiyor, namaz kılmamızı istiyor. Daima Rabbimizin dediğini tercih etmemiz lazım.
Önümüze ne gelirse gelsin hep böyle, bu şekilde mücadele edeceğiz. Sohbete gitmek istediğimizde nefsimiz diyor, “Sen işten geldin, yorgunsun.” O zaman da yine nefsimizle mücadele edeceğiz.
Günahlar Manevi Zehirdir
Allah azze ve celle insanları çok mükerrem olarak yaratmıştır. Kıymetimizi bilelim. Ayet- i kerimede buyuruyor:
“ Andolsun ki Biz, Âdemoğlunu mükerrem kıldık…” (İsra: 70)
Bakın bütün kainat insan için yaratılmıştır, güneş, ay, bağ, bahçe.. her ne derseniz hepsi insanın menfaati için yaratılmıştır.
Bize birisi bir bardak çay verse “Teşekkür ederim, Allah razı olsun” diyoruz. Allah azze ve celle biz doğduğumuzdan beri bize ikramlar yapıyor, bunları sanki kendi kendine geliyor bilmek yanlıştır. Hepsi Allah-u Zülcelal’den geliyor.
Allah azze ve cellenin Peygamberleri göndermesi de insanlar içindir. Allah-u Zülcelâl insanları fıtrat üzere yaratmıştır, kâfirlerin çocuklarını da fıtrat üzere yaratmıştır, onları anne babası Yahudi yapıyor, Hıristiyan yapıyor. Onlar da hidayete müsait bir yaratılış üzeredir.
Allah azze ve celle, o hidayete müsait olan fıtratı muhafaza etmek için Peygamberleri ve onlarla beraber kelamını göndermiştir. O yüzden biz de Peygamberlerle beraber gönderilen, Allah azze ve celle’nin emir ve nehiylerini yerine getirmeye gayret gösterelim.
Bizim için o selamettir.
Kur’an ayetleri bizim için manevi gıdadır, nasıl ki Allah azze ve celle yeryüzünde bizim için maddî gıdalar yaratmışsa, Peygamberlerle beraber gönderdiği ayetler de bizim için manevî gıdadır.
Aklımız sayesinde, nasıl ki, dünyevi olarak bize zararlı olan şeylerden kendimizi muhafaza ediyorsak, ahiretimiz için zararlı şeylerden de kendimizi muhafaza etmemiz lazımdır.
Zehirin bize zararlı olduğunu, bizi öldüreceğini biliyoruz onu içmiyoruz. İşte günahlar da öyle manevi zehirdir. Zehir bizi öldürdüğü zaman acısı ancak birkaç dakikadır. Ama günahlar bizi cehenneme götürdüğü zaman onun acısı ebed ül- ebeddir.
Allah azze ve celle bir sefer kulun günahını örtüyor, iki sefer örtüyor ama bir de kahra geldiği zaman, -neuzubillah- onu da unutmayalım.
Hak Bayrağını Dalgalandıralım
İnsan Allah’tan daima yardım istiyor. Allah azze ve celle ayet-i kerimede şöyle buyuruyor:
“Ey iman edenler! Eğer siz Allah’a (Allah’ın dinine) yardım ederseniz O da size yardım eder, ayaklarınızı sağlam kılar.” (Muhammed: 7)
Demek ki sadece dua etmek “Ya Rabbi bize yardımcı ol!” demek yetmiyor elimizden geldiği kadar Allah azze ve celle’nin dinini kuvvetli yapmak için gayret göstermemiz lazım. Biz sebepleri işleyelim, elimizden geldiği kadar, o zaman Allah azze ve celle de diyecek, “Benim kulum benim dinime yardım ediyor” o vakit, O da yardım edecek.
Allah-u Zülcelal’in Hak bayrağını daima mümin kardeşlerimize gösterelim. O zaman onlar da bize uyarlar. Biz hacca gittiğimizde her grubun bir bayrağı vardı. O gruptan olanlar kendi bayrağını görünce arkasından gidiyordu.
Biz de Hak bayrağını gösterirsek insanlar da arkamızdan gelecekler. Görüyoruz ki kalbinde iman olan insanlar bir ışık arıyor.
Her birimiz bir kişiye sebep olsak Allah-u Zülcelâl sevecek bizi, inşallah. Çünkü biz o insanları şeytanın yanından alıyoruz Allah’a getiriyoruz. Bunu yaptığımızda şeytan kahroluyor Allah azze ve celle razı oluyor. İnsanlar tevbe nedir bilmiyor, “Biz ne yapmışız ki, tevbe edeceğiz?” diyor.
Halbuki Peygamberimiz aleyhisselatü vesselam buyuruyor, “Ben Allah azze ve celleye günde yüz defa istiğfâr ediyorum.” (Müslim, Zikir, 41)
Bir başka hadis -i şerifte de, “Yetmiş defadan fazla Allah’tan beni bağışlamasını diler, tövbe ederim.” (Buhârî, Daavât 3) buyuruyor.
Onun günahı yok, kusuru yok ama gene de Allah’a kulluk vazifesini yerine getiriyor ve yol gösteriyor bize.
İşte bilmiyorlar, din onlara yabancı olmuş. Bayrağı açalım onlara, diyelim ki “Gelin bu tevbe Allah’ın merhamet kapısıdır, her müminin ondan istifade etmesi lazımdır” diye tevbeyi anlatalım onlara. Bizim tevbe risalesi vardır, onu okuyun, anlatın onlara…
İlim anlatmak, hikmet anlatmak kalplerin tedavisidir. Nasıl ki doktorların ilaçları vücuda tedavi ise bu hikmetler de insana manevî tedavidir.
Azalarımızın Çobanıyız
Peygamberimiz buyuruyor ki: “Hepiniz çobansınız; hepiniz güttüğünüz sürüden sorumlusunuz… Devlet reisi de bir çobandır ve sürüsünden sorumludur. Erkek, ailesinin çobanıdır ve sürüsünden sorumludur. Kadın, kocasının evinin çobanıdır ve sürüsünden sorumludur. Hizmetkâr, efendisinin malının çobanıdır; o da sürüsünden sorumludur. Netice itibariyle hepiniz çobansınız ve güttüğünüz sürüden sorumlusunuz.” (Buhârî, Cum’a 11)
Peygamberimiz aleyhissalatu vesselam, bütün ümmetinin çobanıdır. Devlet reisi, halkından sorumludur. Köyün muhtarı köy halkından sorumludur. Evin reisi ev halkından sorumludur.
Her bir insan da bütün azalarına çobandır, onlardan sorumludur. Biz gözümüze, elimize, ayağımıza çobanız. Bize sorulacak, “Sen bu gözün çobanlığını yaptın, nasıl muhafaza ettin onu?”
Hatta onlar konuşacaklar, bizim hakkımızda şehadet edecekler. Biz istemesek de, onlar bizim onları koruyup korumadığımızı haber verecektir.
Ama Rabbimiz o kadar merhametli ki, biz bin sene isyan etsek sonra af dilesek, bizi affetmektedir. Bazı evliyalar Allah azze ve celleye öyle âşık idiler ki, hiç kimseyle görüşmek istemiyorlardı, yalnız Allah ile baş başa, murakabe halinde olmak istiyorlardı.
Zunnûn-i Mısrî vefat ettikten sonra rüyada görmüşlerdi, “Allah sana nasıl muamele etti?” diye sordular. Dedi ki; “Ben Allahtan dört şey istedim ikisini verdi, ikisini de vereceğini ümit ediyorum. Birincisi; benim canımı Azrail almasın, aramıza girmesin, Sen rûhumu al, Ya Rabbi. Kabirde sorgu melekleri Münker ve Nekir aramıza girmesin, Sen bana sual sor, Ya Rabbi. Bu ikisini gördüm, diğer ikisi de şu idi; Allah etmesin, beni cehenneme atarsan, beni cehennemin bekçisi Malik’e teslim etme, Sen beni cehenneme koy.
Eğer beni cennete koymak istersen, beni cennetin bekçisi Rıdvan’a teslim etme, bana Sen ikram et. Bu ikisini de vermesini bekliyorum.”
İşte onlar böyle Allah’a âşık idi… Allah’ın ona herkesten daha merhametli olduğunu bildiği için ve onunla görüşmek istediği için böyle istiyordu.
Allah azze ve celle bize, nefsimize sahip çıkmayı nasip etsin inşallah.
“Ey insanlar, Rabbinizden size sinelerde olana bir şifa ve mü’minler için bir hidayet ve rahmet olmak üzere bir öğüt, geldi.” (Yunus Suresi, 57)
Yani Allah azze ve celle buyuruyor ki, “Ku’ran sizin kalpleriniz için, hidayetiniz için bir rahmettir, bir şifadır.” Çünkü Kuran-ı kerim, bizim selametimize vesile oluyor, kalplerimizin manevi hastalıklarına şifa oluyor. Öyleyse daima ona müracaat edelim.
Kuran-ı Kerim ayetleri, bizim kalplerimizin şifası için bir eczanedir. Nasıl ki bedenlerimizin hastalıkları için eczanelere gidiyoruz, bir de kalplerimizin hastalıkları vardır, onların şifası Kur’an ayetlerindedir.
Bu nasıl olacak derseniz; Hz. Aişe radıyallahu anhâ annemize soruyorlar, “Peygamberimizin ahlakı nasıldı?” “Peygamberimizin ahlakı Kur’an’dır” diye cevap veriyor. (Müslim, Müsafirun, 139)
Demek ki, Kur’an-ı Kerim insanların kalplerine böyle şifa oluyor. Onun içindeki, Allah’ın emir ve nehiylerini yerine getirdiğimiz zaman, kalplerimiz manevî hastalıklardan şifa buluyor.
Bunu zaten gözümüzle görebiliyoruz. Bir insandan başlayalım, sonra bir ailede, sonra bir köyde, bir kasabada, bir şehirde Kur’an ahlakı yaşandığı zaman, onun emir ve nehiylerinin yaşandığı yer hem dünya cenneti, hem ahiret cenneti oluyor.
Eğer şu şehirde Kur’an ahlakı olsa, dükkân sahipleri evlerine giderken kapılarını bile kapatmasalar bir şey olmaz. Akşam kapılarını açık bırakıp evlerine gitseler, sabah geldiklerinde bir zerreleri kaybolmadığını görürler. Ne kadar güzel öyle değil mi?
Ne kadar anlatsam bitmez. Komşu hakkı için de böyledir. Eğer komşunda Kur’an ahlakı varsa huzurlu olursun, çünkü bilirsin ki o senin canına, malına, namusuna göz dikmez hatta onlara nöbetçidir. Ama Kur’an ahlakı değil de şeytan ahlakı ise o zaman gece huzurlu uyuyamazsın, “Acaba benim evime, namusuma zarar gelir mi?” diye…
Dünya da, ahiret de Kur’an ahlakıyla cennet oluyor. Öyleyse çaremiz Kur’an’ın emir ve nehiylerine uymaktır.
“Kalbime Hayır Tohumu Ek”
Allah-u Zülcelal’den hayır için tevfık isteyelim: “Ya Rabbi bana hayır nasip et daima,” diyelim Peygamber efendimiz sallallahu aleyhi vesellem gibi, dua edelim: “Ya Rabbi benim kalbime hayır tohumu ek, bize hayır yapmayı nasip et,” diye isteyelim.
Bir kişi böyle dua ettiği zaman, Allah azze ve celle o kulunu şeytana teslim etmez. O kişi Allahın hıfzındadır, Allah azze ve celle onu muhafaza edecektir.
Dua etmek Allah katında çok makbuldür, çok kıymetlidir. Allah-u Zülcelâl buyuruyor:
“Dua edin, icabet edeyim” (Mümin: 60)
Yani Allah azze ve celle bize diyor ki, siz dua edin ben kabul edeceğim.
Musa aleyhissem Allah azze ve celleye o kadar çok dua ediyordu ki, hatta tuza ihtiyacı olunca tuzunu da Allah’tan istiyordu; “Ya Rabbi tuzum kalmadı, senden tuz istiyorum” diyordu. Çünkü insana her şeyi Allah azze ve celle veriyor.
Bizim iş yapmamız, incecik bir ip gibidir, basit bir sebeptir. Asıl icad eden, hakiki fail, fail i mutlak Allah’tır, azze ve celle… Onun için O’ndan isteyelim.
Nefis Aldanır Akıl Aldanmaz
Nefsimiz, kalbimizin arkasına gelip ona fısıldar, çünkü o çok arsızdır, biliyorsunuz. Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi vessellem buyuruyor: “Sizin en büyük düşmanınız, koltuğunuzda sakladığınız nefsinizdir.”(Beyhaki, 157)
O kalbin arkasına gelir, ona fısıldar, aklın arkasına gelmez. Niçin? Çünkü akıl onun dediklerini kabul etmez ki. Akıl bilir ki, muhakkak öleceksin, onun dediklerini yaparsan cehenneme gideceksin.
Nefs akıl edemez, çünkü nefs çocuk gibidir. Nasıl ki bir çocuğun yanında kilolarca altının kıymeti yoktur, bir şeker versen onları sana veriverir. Onun gibi, nefs de öyledir, Allahın rızasını, ebedi ahiret hayatını ufacık bir zevk-u sefa ile değiştiriyor. İşte nefs böyledir, böyle yaramazdır.
Nasihat ettiğin zaman akıl kabul ediyor, çünkü biliyor ki ölümden sonra ebedi hayat var, bunun için çalışmam lazım, bunu kabul ediyor ama nefs bunu kabul etmek istemiyor ve akla baskın geliyor, onu mağlup ediyor.
Bu sebeple insanın, Allah-u Zülcelalin verdiği cüz-i iradesini, seçme gücünü, aklından yana kullanması lazımdır, nefsinden yana değil. Eğer insan nefsinden yana olursa, akıl nefse esir kalacaktır. Biz eğer tercihimizi akıldan yana kullanır, nefsi mağlup eder, aklın arkasından gidersek çok güzel mükâfatlar elde etmiş olacağız, inşaallah.
İnsan nefsini azarlayıp, mağlup etmeden Rabbini razı edemez, mümkün değildir. Bu yüzden nefsimizi hesaba çekelim, onu azarlayalım, mağlup edelim.
Her an nefisle mücadeledeyiz. Bir bakıyoruz dışarıda hava çok soğuk, kar yağıyor, fırtına var. Nefs diyor ki bu soğuk havada abdest alacaksın, evden çıkıp camiye gideceksin. Boş ver, gitme…
İşte o zaman nefsine nasihat edeceksin, diyeceksin ki, “Bak şimdi sen abdest aldığında, abdest azalarından suyla birlikte günahların dökülecek. Camiye gittiğin vakit, her bir adımın için bir günahın affedilecek, bir sevap yazılacak ve Allah’ın yanında bir derece yükseleceksin.
Camiye giderken bastığın topraklar ve taşlar ahiret gününde senin lehine şehadette bulunacak, ‘Ya Rabbi bu kul bana basarak, senin için camiye geldi, ben şahidim,’ diyecek.” İşte nefsimize böyle diyeceğiz, onun isteğine uymayacağız.
Her işte bir nefsimizin dediği vardır bir de Rabbimizin istediği vardır. Biz Rabbimizin istediğini tercih edeceğiz. Sabah namazı olduğunda nefsimiz yatmak istiyor, orada çok yeniliyoruz. “Kalkamıyorum uykudan” diyor veya kalkıyor nefis tekrar yatmak istiyor.
Rabbimiz ise kalkmamızı istiyor, abdest almamızı istiyor, namaz kılmamızı istiyor. Daima Rabbimizin dediğini tercih etmemiz lazım.
Önümüze ne gelirse gelsin hep böyle, bu şekilde mücadele edeceğiz. Sohbete gitmek istediğimizde nefsimiz diyor, “Sen işten geldin, yorgunsun.” O zaman da yine nefsimizle mücadele edeceğiz.
Günahlar Manevi Zehirdir
Allah azze ve celle insanları çok mükerrem olarak yaratmıştır. Kıymetimizi bilelim. Ayet- i kerimede buyuruyor:
“ Andolsun ki Biz, Âdemoğlunu mükerrem kıldık…” (İsra: 70)
Bakın bütün kainat insan için yaratılmıştır, güneş, ay, bağ, bahçe.. her ne derseniz hepsi insanın menfaati için yaratılmıştır.
Bize birisi bir bardak çay verse “Teşekkür ederim, Allah razı olsun” diyoruz. Allah azze ve celle biz doğduğumuzdan beri bize ikramlar yapıyor, bunları sanki kendi kendine geliyor bilmek yanlıştır. Hepsi Allah-u Zülcelal’den geliyor.
Allah azze ve cellenin Peygamberleri göndermesi de insanlar içindir. Allah-u Zülcelâl insanları fıtrat üzere yaratmıştır, kâfirlerin çocuklarını da fıtrat üzere yaratmıştır, onları anne babası Yahudi yapıyor, Hıristiyan yapıyor. Onlar da hidayete müsait bir yaratılış üzeredir.
Allah azze ve celle, o hidayete müsait olan fıtratı muhafaza etmek için Peygamberleri ve onlarla beraber kelamını göndermiştir. O yüzden biz de Peygamberlerle beraber gönderilen, Allah azze ve celle’nin emir ve nehiylerini yerine getirmeye gayret gösterelim.
Bizim için o selamettir.
Kur’an ayetleri bizim için manevi gıdadır, nasıl ki Allah azze ve celle yeryüzünde bizim için maddî gıdalar yaratmışsa, Peygamberlerle beraber gönderdiği ayetler de bizim için manevî gıdadır.
Aklımız sayesinde, nasıl ki, dünyevi olarak bize zararlı olan şeylerden kendimizi muhafaza ediyorsak, ahiretimiz için zararlı şeylerden de kendimizi muhafaza etmemiz lazımdır.
Zehirin bize zararlı olduğunu, bizi öldüreceğini biliyoruz onu içmiyoruz. İşte günahlar da öyle manevi zehirdir. Zehir bizi öldürdüğü zaman acısı ancak birkaç dakikadır. Ama günahlar bizi cehenneme götürdüğü zaman onun acısı ebed ül- ebeddir.
Allah azze ve celle bir sefer kulun günahını örtüyor, iki sefer örtüyor ama bir de kahra geldiği zaman, -neuzubillah- onu da unutmayalım.
Hak Bayrağını Dalgalandıralım
İnsan Allah’tan daima yardım istiyor. Allah azze ve celle ayet-i kerimede şöyle buyuruyor:
“Ey iman edenler! Eğer siz Allah’a (Allah’ın dinine) yardım ederseniz O da size yardım eder, ayaklarınızı sağlam kılar.” (Muhammed: 7)
Demek ki sadece dua etmek “Ya Rabbi bize yardımcı ol!” demek yetmiyor elimizden geldiği kadar Allah azze ve celle’nin dinini kuvvetli yapmak için gayret göstermemiz lazım. Biz sebepleri işleyelim, elimizden geldiği kadar, o zaman Allah azze ve celle de diyecek, “Benim kulum benim dinime yardım ediyor” o vakit, O da yardım edecek.
Allah-u Zülcelal’in Hak bayrağını daima mümin kardeşlerimize gösterelim. O zaman onlar da bize uyarlar. Biz hacca gittiğimizde her grubun bir bayrağı vardı. O gruptan olanlar kendi bayrağını görünce arkasından gidiyordu.
Biz de Hak bayrağını gösterirsek insanlar da arkamızdan gelecekler. Görüyoruz ki kalbinde iman olan insanlar bir ışık arıyor.
Her birimiz bir kişiye sebep olsak Allah-u Zülcelâl sevecek bizi, inşallah. Çünkü biz o insanları şeytanın yanından alıyoruz Allah’a getiriyoruz. Bunu yaptığımızda şeytan kahroluyor Allah azze ve celle razı oluyor. İnsanlar tevbe nedir bilmiyor, “Biz ne yapmışız ki, tevbe edeceğiz?” diyor.
Halbuki Peygamberimiz aleyhisselatü vesselam buyuruyor, “Ben Allah azze ve celleye günde yüz defa istiğfâr ediyorum.” (Müslim, Zikir, 41)
Bir başka hadis -i şerifte de, “Yetmiş defadan fazla Allah’tan beni bağışlamasını diler, tövbe ederim.” (Buhârî, Daavât 3) buyuruyor.
Onun günahı yok, kusuru yok ama gene de Allah’a kulluk vazifesini yerine getiriyor ve yol gösteriyor bize.
İşte bilmiyorlar, din onlara yabancı olmuş. Bayrağı açalım onlara, diyelim ki “Gelin bu tevbe Allah’ın merhamet kapısıdır, her müminin ondan istifade etmesi lazımdır” diye tevbeyi anlatalım onlara. Bizim tevbe risalesi vardır, onu okuyun, anlatın onlara…
İlim anlatmak, hikmet anlatmak kalplerin tedavisidir. Nasıl ki doktorların ilaçları vücuda tedavi ise bu hikmetler de insana manevî tedavidir.
Azalarımızın Çobanıyız
Peygamberimiz buyuruyor ki: “Hepiniz çobansınız; hepiniz güttüğünüz sürüden sorumlusunuz… Devlet reisi de bir çobandır ve sürüsünden sorumludur. Erkek, ailesinin çobanıdır ve sürüsünden sorumludur. Kadın, kocasının evinin çobanıdır ve sürüsünden sorumludur. Hizmetkâr, efendisinin malının çobanıdır; o da sürüsünden sorumludur. Netice itibariyle hepiniz çobansınız ve güttüğünüz sürüden sorumlusunuz.” (Buhârî, Cum’a 11)
Peygamberimiz aleyhissalatu vesselam, bütün ümmetinin çobanıdır. Devlet reisi, halkından sorumludur. Köyün muhtarı köy halkından sorumludur. Evin reisi ev halkından sorumludur.
Her bir insan da bütün azalarına çobandır, onlardan sorumludur. Biz gözümüze, elimize, ayağımıza çobanız. Bize sorulacak, “Sen bu gözün çobanlığını yaptın, nasıl muhafaza ettin onu?”
Hatta onlar konuşacaklar, bizim hakkımızda şehadet edecekler. Biz istemesek de, onlar bizim onları koruyup korumadığımızı haber verecektir.
Ama Rabbimiz o kadar merhametli ki, biz bin sene isyan etsek sonra af dilesek, bizi affetmektedir. Bazı evliyalar Allah azze ve celleye öyle âşık idiler ki, hiç kimseyle görüşmek istemiyorlardı, yalnız Allah ile baş başa, murakabe halinde olmak istiyorlardı.
Zunnûn-i Mısrî vefat ettikten sonra rüyada görmüşlerdi, “Allah sana nasıl muamele etti?” diye sordular. Dedi ki; “Ben Allahtan dört şey istedim ikisini verdi, ikisini de vereceğini ümit ediyorum. Birincisi; benim canımı Azrail almasın, aramıza girmesin, Sen rûhumu al, Ya Rabbi. Kabirde sorgu melekleri Münker ve Nekir aramıza girmesin, Sen bana sual sor, Ya Rabbi. Bu ikisini gördüm, diğer ikisi de şu idi; Allah etmesin, beni cehenneme atarsan, beni cehennemin bekçisi Malik’e teslim etme, Sen beni cehenneme koy.
Eğer beni cennete koymak istersen, beni cennetin bekçisi Rıdvan’a teslim etme, bana Sen ikram et. Bu ikisini de vermesini bekliyorum.”
İşte onlar böyle Allah’a âşık idi… Allah’ın ona herkesten daha merhametli olduğunu bildiği için ve onunla görüşmek istediği için böyle istiyordu.
Allah azze ve celle bize, nefsimize sahip çıkmayı nasip etsin inşallah.
25 Nisan 2013 Perşembe
>>>TEVBE KAPISI>>>
“(Ey Resulüm) de ki; ”Sizin kendisinden kaçtığınız ölüm kesinlikle sizi bulacaktır. Sonra da görüleni ve görülmeyeni bilen Allah’a döndürüleceksiniz. O size (ahirette bütün) yaptıklarınızı haber verecektir.” (Cuma-8)
Böyle bir ayet varken akl–ı selim sahibi bir insan nasıl rahatça oturup keyfine baksın? Böyle bir ayeti okuduktan sonra insanın yapacağı en akıllıca iş günahlarına tevbe etmektir.
İnsan bazen ilmindeki yetersizlik nedeniyle günah işler, işlediğinin günah olduğunun bilincinde değildir. Bu nedenle tevbe ederken, küçük yaştan bugüne değin, bilip bilmeden işlediğimiz bütün günahlar için niyet etmeliyiz.
İnsan yaşadığı sürece farklı bilinç düzeylerinden geçmektedir. Bir bilinç düzeyinde günah olarak algılamadığı bir hal, bir üst bilinç düzeyinde günah olarak algılanabilmektedir. Bu nedenle olsa gerek Resulullah Efendimiz (sav) her bir hicabı aştığında bir önceki hali için tevbe edermiş.
Bizler kul olarak her zaman günah işlemeye yatkınız, Allah–ü Teala’nın koruduğu kullar hariç olmak üzere. Buna rağmen Allah (cc) bağışlanma ve tevbe kapılarını açmış. İbn Mace’den rivayet edilen bir hadiste buyruluyor ki: “Günahına tevbe eden hiç günah işlememiş gibidir.” Bu bir günahtan ötekine batan biz aciz kullar için ne güzel bir müjde. Demek ki; önemli olan kendi kusurumuzun bilincinde olmak, utanmak, pişman olmak ve arınmak. Böylece kul kendi seyrinde de ilerlemekte, nefs basamaklarında yükselmektedir.
Nur Suresinde şöyle buyruluyor; “Ey müminler! Hepiniz Allah’a tevbe ediniz. Ta ki korktuğunuzdan emin, umduğunuza nail olasınız.”
Tevbe bir arınma kapısıdır. İnsan günahlarına tevbe ederken, duygusal olarak bazı duraklardan geçer. Belki de istenen, aranan bu duraklardan geçmektir. Böylece insanın Rabbi ile olan bağları güçlenir. Günah işleyip, sonra pişman olup af dilemek, arınmaya çalışmak nefs basamaklarında da ilerlemeyi sağlar.
Ayrıca anmadan geçemeyeceğimiz şöyle bir hadis–i şerif var: “Kul kimi kez işlediği günah vesilesiyle, cennete girer.” ‘Bu nasıl olur?’ diye sorulduğu zaman, Efendimiz (sav), “Zira kul, işlediği bir günaha öyle tevbe eder ve pişmanlık duyar ki; üzerinde hatadan eser kalmaz.” (Tirmizi, Darimi, İbn Kesir, 11/6043).
Ölmeden önce ölüp, hesaba çekilmeden önce kendimizi hesaba çekerken, tevbe kapısı en sık başvurduğumuz kapıdır. Tevbe kapısının kıymetini bilelim. Allah’ın selamı, rahmeti, bereketi, ihsanı, ikramı üzerinize olsun.
Böyle bir ayet varken akl–ı selim sahibi bir insan nasıl rahatça oturup keyfine baksın? Böyle bir ayeti okuduktan sonra insanın yapacağı en akıllıca iş günahlarına tevbe etmektir.
İnsan bazen ilmindeki yetersizlik nedeniyle günah işler, işlediğinin günah olduğunun bilincinde değildir. Bu nedenle tevbe ederken, küçük yaştan bugüne değin, bilip bilmeden işlediğimiz bütün günahlar için niyet etmeliyiz.
İnsan yaşadığı sürece farklı bilinç düzeylerinden geçmektedir. Bir bilinç düzeyinde günah olarak algılamadığı bir hal, bir üst bilinç düzeyinde günah olarak algılanabilmektedir. Bu nedenle olsa gerek Resulullah Efendimiz (sav) her bir hicabı aştığında bir önceki hali için tevbe edermiş.
Bizler kul olarak her zaman günah işlemeye yatkınız, Allah–ü Teala’nın koruduğu kullar hariç olmak üzere. Buna rağmen Allah (cc) bağışlanma ve tevbe kapılarını açmış. İbn Mace’den rivayet edilen bir hadiste buyruluyor ki: “Günahına tevbe eden hiç günah işlememiş gibidir.” Bu bir günahtan ötekine batan biz aciz kullar için ne güzel bir müjde. Demek ki; önemli olan kendi kusurumuzun bilincinde olmak, utanmak, pişman olmak ve arınmak. Böylece kul kendi seyrinde de ilerlemekte, nefs basamaklarında yükselmektedir.
Nur Suresinde şöyle buyruluyor; “Ey müminler! Hepiniz Allah’a tevbe ediniz. Ta ki korktuğunuzdan emin, umduğunuza nail olasınız.”
Tevbe bir arınma kapısıdır. İnsan günahlarına tevbe ederken, duygusal olarak bazı duraklardan geçer. Belki de istenen, aranan bu duraklardan geçmektir. Böylece insanın Rabbi ile olan bağları güçlenir. Günah işleyip, sonra pişman olup af dilemek, arınmaya çalışmak nefs basamaklarında da ilerlemeyi sağlar.
Ayrıca anmadan geçemeyeceğimiz şöyle bir hadis–i şerif var: “Kul kimi kez işlediği günah vesilesiyle, cennete girer.” ‘Bu nasıl olur?’ diye sorulduğu zaman, Efendimiz (sav), “Zira kul, işlediği bir günaha öyle tevbe eder ve pişmanlık duyar ki; üzerinde hatadan eser kalmaz.” (Tirmizi, Darimi, İbn Kesir, 11/6043).
Ölmeden önce ölüp, hesaba çekilmeden önce kendimizi hesaba çekerken, tevbe kapısı en sık başvurduğumuz kapıdır. Tevbe kapısının kıymetini bilelim. Allah’ın selamı, rahmeti, bereketi, ihsanı, ikramı üzerinize olsun.
23 Nisan 2013 Salı
MÜSLÜMANLARIN BİRLİĞİ, SÜNNET’E SARILMAKTADIR
Sünnete sarılıp bid’atten sakınmak
Hadis-i Şerif
Ebu Necih İrbad İbni Sâriye radıyallahu anhu şöyle dedi: “Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem bize çok tesirli bir öğüt verdi. Bu öğütten dolayı kalpler ürperdi, gözler yaşardı. Bizler:
- Ey Allah’ın Rasulü! Bu öğüt, sanki ayrılmak üzere olan birinin öğüdüne benziyor, bari bize bir tavsiyede bulun, dedik. Bunun üzerine:
“Size, Allah’a çok saygı duymanızı, başınıza bir Habeşli köle bile emir olsa onu dinleyip itaat etmenizi tavsiye ederim. Benden sonra sağ kalıp uzunca bir hayat sürenler, pek çok ihtilaflar görecekler. O zaman sizin üzerinize gerekli olan, benim sünnetime ve doğru yolda olan Hulefâ-i Râşidin’in sünnetine sarılmanızdır. Bu sünnetlere sımsıkı sarılınız. Sonradan ortaya çıkarılmış bid’atlardan şiddetle kaçınınız. Çünkü her bid’at dalâlettir, sapıklıktır” buyurdular. (Ebu Davud, Tirmizî, İbn Mâce)
Hadisin Önemi
Bu hadis-i şerif, Peygamberimizin ashabına ve bütün Müslümanlara yapmış olduğu vasiyeti ihtiva etmektedir. Burada, Allah’a karşı saygılı olup Müslümanların kendilerinden olan ve İslam’a göre seçilen yöneticilere itaat emredilmektedir. Zaten dünya ve ahiret mutluluğunu elde etmek de buna bağlıdır. Ayrıca Efendimiz bidat ve sapıklıktan uzak olup sünnete sarılarak İslâm yolunda ilerlediği sürece, ümmetin hidayet ve kurtuluşuna kefil olmuştur.
Açıklamalar
Peygamber Efendimizin vaazları, nasihat ve öğütleri; kısa, özlü ve dikkat çekici idi. Bu sebeple, sahabe-i kiram onu kolayca ezberleyip akıllarında tutarlar ve birbirlerine anlatıp aktarırlardı. Ayrıca Resul-i Ekrem, vaaz ve nasihat zamanını çok iyi gözetir, sahabenin halini, vaktini ve içinde bulunduğu durumu dikkate alırdı.
Hadisin ravisi İrbâd, bu çok tesirli öğüdü dinleyen ashabın, o andaki hislerini ve durumlarını dile getirmektedir. Sahabeden pek çokları, Hz. Peygamber’den bir hadis naklederken, o andaki ortamı da bize haber verirler. Bu, onların güzel âdetlerinden biridir. Böylece biz, onların Hz. Peygamber’i ne kadar can kulağı ile dinlediklerini, sonra ona nasıl uyduklarını, itaat ettiklerini de öğrenmiş oluruz.
Bu durum, bize aynı zamanda Efendimizin hadisleri ve sünneti karşısında nasıl bir tavır takınmamız gerektiğini de öğretir. Sahabe, Resul-i Ekrem’in sözleri karşısında ürperir, kalpleri titrer ve gözlerinden yaş akıtarak ağlarlardı. Bütün bunlar, samimiyetle inanmanın, itaat arzusu içinde olmanın, Allah ve Resulünü sevip saymanın birer göstergesidir. Kuran ve Sünnet karşısında, bizlerin de örnek almamız gereken davranışlardır.
Sahabe-i kiram, bu öğütten o kadar etkilendiler ki, bunu dünyaya veda eden bir insanın son sözlerine benzetip, Rasulullah Efendimizden kendilerine tavsiyede bulunmasını istediler. Yine, Peygamberimiz, o ana kadar sahabelerin pek alışık olmadığı bir üslupla konuşmuştur, diyebiliriz. Sahabeler bu konuşmadan yakaladıkları ipuçları ile bir hükme vardılar, bunu da açıkça Hz. Peygambere söylediler. “Bu öğüt, sanki veda eden bir kimsenin sözlerine benziyor” değerlendirmesinin anlamı budur.
Sahabeler, Rasulullah sallallahu aleyhi vesellemin bir nevi veda konuşması yaptığını görünce: “Mademki durum budur, o halde senden sonra ne yapacağımızı bize emret. Kurtuluşa nasıl ereceğimizi, yaşadığımız sürece nasıl bir yol takip edeceğimizi, senden sonraki halimizin ne olacağını bize söyle” demek istediler. Bunun üzerine, Peygamber Efendimiz onlara çok kısa, fakat gerçekten çok muhtevalı bir tavsiyede bulundu.
Efendimiz takvayı tavsiye etti
İlk tavsiye ettiği şey takva oldu. Takva çok geniş anlamlı bir terimdir. Kısaca belirtmek gerekirse Allah’tan korkmayı, Allah’a karşı günah işlemekten sakınmayı, O'na son derece saygılı olmayı, dinin emrettiği her şeye gücü ölçüsünde sarılmayı, yasakladıklarından da uzak durmayı ifade eder.
Nitekim Allah-u Teâlâ şöyle buyurur: “Sizden önce kitap verilenlere de, size de ‘Allah’tan korkun’ diye tavsiye ettik.” (Nisa; 131)
Bu ayet, takvanın üç kısmını da kapsamaktadır. Bunlar:
- Şirkten ve Allah’a karşı isyandan sakınmak,
- Allah’tan başka kimseden korkmamak,
- Emredilenleri yapmak, yasak kılınanlardan uzak durmaktır.
Takva, ahiret azığıdır. İnsanı ebedî azaptan o kurtarır, cennet-i alaya ulaştırır, Allah’ın hoşnutluğuna o nail kılar. Kısaca takva, iyi ve üstün mümin olmanın adıdır. Bu ise yukarıdan beri ifade etmeye çalıştığımız gibi ferdi, kendi iç bünyesinde nefis muhasebesine, kendi kendini kontrole sevk eder. Böylece fert olgunlaşır ve kendi dışındakilerle münasebetlerini düzene koyma imkânına kavuşur.
Bu, toplumda düzeni sağlamanın da ilk basamağıdır. Takva sahibi olmak, insanların elinde olan ve birbirleri ile yarışabilecekleri bir alandır. Onun için Allah-u Teâlâ “Allah katında en üstün olanınız, Allah’tan en çok korkanlarınız, takvada en ileri olanlarınızdır.” (Hucurat; 13) buyurur.
Emire itaatin ölçüsü
Hz. Peygamberin takvadan sonra tavsiye ettiği ikinci önemli konu, Müslümanların kendilerinden olan emir, yani devleti yöneteni dinlemeleri ve ona itaat etmektir. Hatta bu yönetici, toplumun en alt tabakası içinden çıkmış biri de olsa ona itaat mecburiyeti vardır.
Nitekim hadiste “Habeşli bir köle bile başınıza emir olsa” denilmektedir ki, İslâm hukukuna göre, kölelerin emirliği caiz değildir. Bu bir faraziye, bir varsayımdır. İtaatin önemini kavratmak, fitneden korunmanın yolunu öğretmek, başsızlığın felaket olduğuna dikkat çekmek içindir. Ancak yöneticiyi dinlemek ve ona itaat etmek, her halükarda mutlak bir emir şeklinde anlaşılagelmiş değildir. Dinleme ve itaatin boyutlarını, şartlarını ve niteliklerini de Kur’an ve Sünnet açıklığa kavuşturmuştur.
Hz. Peygamber sallallahu aleyhi vesellem, “İtaat, dinin uygun gördüğü hususlardadır” buyurmuşlardır. Yöneticilerin, günah olan emirlerine itaat edilmez. Fakat bu sebeple onlara karşı ayaklanmak ve harb etmek de caiz görülmemiştir. Çünkü itaatin zıddı, her zaman isyan ve başkaldırma değildir. İsyanda, toplumun fitneye sürüklenmesi ve daha büyük musibetlere uğraması söz konusudur.
İslâm, fitneyi önlemek ve ortadan kaldırmak için meşrû sayılan her yola başvurur. Kur’an-ı Kerim, “fitne çıkarmanın adam öldürmekten daha büyük bir günah olduğunu” bildirir.
Bir emire, devlet başkanına itaat etmenin şartı ise onun soyu, sopu ve nesebi değildir. Burada aranan şart, emirin İslâm’a uygun davranıp davranmadığıdır. Yönetici adil de olsa zalim de olsa, onun emirlerinin İslâmî olup olmadığına bakılır. Kişinin kendi hali ve yaşama biçimine göre karar verilmez. Çünkü onun hali, gizli kaldığı sürece kendi şahsını ilgilendirir.
Takva, nasıl insanın iç düzenini sağlar ve kişiyi başkaları ile ilişkilerinde iyiliğe sevk ederse emirler, yani devleti yönetenler de dış düzeni sağlamak ve toplumun birliğini, beraberliğini temin etmek ve korumakla yükümlüdürler. İnsan bazen nasıl nefsinin arzularıyla çelişkiye düşer ve sabrederse yöneticilerle de çelişkiye düşebilir. O zaman da sabretmesi gerekir. İslâm, nasıl kişinin kendi iç düzenini ve şahsi varlığını korumaya önem vermişse, toplum düzenini ve birliğini korumaya da aynı şekilde, belki de daha çok önem verir.
Bütün bunlar, her şeye rağmen kötülüklere ve kötülere göz yummak veya sessiz ve tepkisiz kalmak anlamına gelmez. Tam aksine, hangi durumlarda nasıl hareket edilmesi gerektiğini iyi tayin etmek anlamına gelir.
Bu hadiste, Peygamber Efendimizin işaret ettiği üçüncü husus, kendisinden sonra pek çok ihtilafların ortaya çıkacağı gerçeğidir ki, o zaman kendisinin ve râşid halifelerin yaşayış tarzına sımsıkı bağlanma zarureti vardır. Doğruya ulaşmak ve kurtuluşa ermek, ancak bu şekilde mümkün olur.
Ümmet fitnelere karşı uyarılmıştır
Peygamber Efendimiz, bu hadislerinde, kendisinden sonra ortaya çıkacak olan pek çok ihtilaf ve fitneyi haber vermiştir. Bu, onun mucizelerinden biri sayılır. Çünkü Rasulullah sallallahu aleyhi vesellem ileride ortaya çıkacak durumları toplu bir şekilde ve tafsilatıyla bilmekteydi.
Zira ona bu bilgileri, Allah Teâlâ haber vermişti. Ancak Resul-i Ekrem Efendimiz bu konudaki bilgileri zaman, mekân gibi belirleyici unsurları ile haber vermemiştir. Hatta genel anlamda bile herkese söylememiştir. Sadece Huzeyfe İbni Yeman gibi, Ebu Hureyre gibi bazı özellikli sahabelere söylemiştir. Onlar da kendilerine haber verilen bu özel bilgileri, müsaade edildiği nisbette açıklamışlar ve başkalarına nakletmişlerdir. Hadis kitaplarımızın “Fiten” bahisleri, bu nevi rivayetleri ihtiva eder.
Ümmetin içinde fitneler ve ihtilaflar çoğalınca, görüş ayrılıkları da artar. O zaman insanlar hangi fikrin yanında olacaklar, nasıl hareket edeceklerdir? İşte, Resulullah Efendimiz bunun hal çaresini de göstermektedir. Kendisinin ve raşid halifelerin sünnetlerine sımsıkı sarılmak, yegâne çıkış yoludur. Çünkü onların takip ettikleri yol hak yoldur.
Ortaya çıkacak ihtilaflar ifadesiyle, İslâm ümmeti içinde yer alacak olan bid’at fırkaları kastedilmiş olmalıdır. Çünkü ihtilaf, küfür veya dinsizlik demek değildir. Fakat ciddi boyuttaki ihtilaflar, ümmeti fitnelere büyük günahlara sevk eder. Hatta insan, farkında olmaksızın kendini, dinin hudutları dışında bulabilir.
İslâm ümmeti içindeki ihtilafların, bölünme ve parçalanmanın, grupçuluk ve hizipçiliğin, itaatsizlik ve baştanımazlığın Müslüman toplumları ne hale getirdiğini, günümüzde de gözlerimizle görüyor ve bunun ızdırabını hep birlikte çekiyoruz. Ümmet olma vasfına sahip bulunmadığımız gibi, ayrı milletlere ve pek çok ülkelere bölünmüş halimizle, kendi milli hudutlarımız ve coğrafyamız içinde de birlik, beraberlik ve kardeşliğimizi sağlayabilmiş değiliz.
İslâm toplumlarının fitneden kurtulabilmesi, ihtilaflara düşmemesi için müşterek bir düşünce ve hareket tarzına sahip olmaları gerekir. Bu ise belli bir şahsın veya bir grubun düşünce ve hareket tarzı olamaz. Çünkü başka şahıslar ve gruplar da vardır; onlar da kendilerinin haklı ve doğru olduklarını iddia edebilirler.
İşte Peygamber Efendimiz, bunu da açıkça tespit ve tayin etmiş, “Sizin üzerinize gerekli olan; benim sünnetime, yoluma ve doğru yola ulaştırılmış Hulefa-i Raşidin’in sünnetine sımsıkı sarılmanızdır” buyurarak, ortak hareket noktasını göstermiştir. Bilindiği gibi, Hulefa-i Râşidin, Hz. Ebu Bekir, Hz. Ömer, Hz. Osman ve Hz. Ali’dir. Peygamberimiz, başka birçok hadislerinde olduğu gibi, bu hadiste de onların hidayet, hak ve doğru yol üzere bulunacaklarını, kendilerine uyulması gerektiğini ifade buyurmuşlardır. Ehl-i Sünnetin bütün mezhepleri, Hulefâ-i Râşidîn’e uyulması gerektiği konusunda görüş birliği içindedirler.
Bundan sonra, Peygamber Efendimiz bir noktaya daha dikkat çekmekte, bid’atlerden mutlaka sakınılması gerektiğini hatırlatmaktadır. Çünkü sünnete uygun olmayan davranışlar bid’attır.
Bid’at, dinde yeri bulunmayan, sonradan ortaya çıkarılmış olan inanç, uygulama ve ibadetlerdir. Kur’an ve Sünnet’te yeri bulunmadığı ve bu iki asla aykırı olduğu için, her bid’at, dalâlet (sapıklık) diye nitelendirilmiştir. Burada “bidat” veya “muhdes” kelimelerinin “sonradan ortaya çıkan şey” anlamındaki sözlük manası kastedilmiş değildir. Kastedilen esas mana ise, Kur’an ve Sünnet’e aykırı olarak ortaya çıkan itikat, ibadet ve dinden sayılan şeylerdir.
Çünkü sonradan olan bazı işler ve icadlar vardır ki, bunlar hayatî ihtiyaç ve zaruretlerdir. Bu nevi şeyleri bidattır diye reddetmek mümkün değildir. Bu ihtiyaç ve zaruretlerin, sapıklıkla da bir alâkası yoktur. Bu sebepledir ki, sonradan ortaya çıkıp itikat, ibadet ve amelle ilgili olmayan şeyleri, yani icadları bidat olarak nitelemek, doğru bir anlayış ve yaklaşım sayılmaz. (Mesela, Mevlid-i Şerif okumak gibi.)
Dinde bid’at; Allah ve Resulünün emir ve delillerine muhalif olarak dine sokulan şeylerdir. Peygamberimiz sallallahu aleyhi vesellemin “Her bid’at sapıklıktır” ifadesi, insanları bundan sakındırmaktadır.
Hadis-i Şerif
Ebu Necih İrbad İbni Sâriye radıyallahu anhu şöyle dedi: “Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem bize çok tesirli bir öğüt verdi. Bu öğütten dolayı kalpler ürperdi, gözler yaşardı. Bizler:
- Ey Allah’ın Rasulü! Bu öğüt, sanki ayrılmak üzere olan birinin öğüdüne benziyor, bari bize bir tavsiyede bulun, dedik. Bunun üzerine:
“Size, Allah’a çok saygı duymanızı, başınıza bir Habeşli köle bile emir olsa onu dinleyip itaat etmenizi tavsiye ederim. Benden sonra sağ kalıp uzunca bir hayat sürenler, pek çok ihtilaflar görecekler. O zaman sizin üzerinize gerekli olan, benim sünnetime ve doğru yolda olan Hulefâ-i Râşidin’in sünnetine sarılmanızdır. Bu sünnetlere sımsıkı sarılınız. Sonradan ortaya çıkarılmış bid’atlardan şiddetle kaçınınız. Çünkü her bid’at dalâlettir, sapıklıktır” buyurdular. (Ebu Davud, Tirmizî, İbn Mâce)
Hadisin Önemi
Bu hadis-i şerif, Peygamberimizin ashabına ve bütün Müslümanlara yapmış olduğu vasiyeti ihtiva etmektedir. Burada, Allah’a karşı saygılı olup Müslümanların kendilerinden olan ve İslam’a göre seçilen yöneticilere itaat emredilmektedir. Zaten dünya ve ahiret mutluluğunu elde etmek de buna bağlıdır. Ayrıca Efendimiz bidat ve sapıklıktan uzak olup sünnete sarılarak İslâm yolunda ilerlediği sürece, ümmetin hidayet ve kurtuluşuna kefil olmuştur.
Açıklamalar
Peygamber Efendimizin vaazları, nasihat ve öğütleri; kısa, özlü ve dikkat çekici idi. Bu sebeple, sahabe-i kiram onu kolayca ezberleyip akıllarında tutarlar ve birbirlerine anlatıp aktarırlardı. Ayrıca Resul-i Ekrem, vaaz ve nasihat zamanını çok iyi gözetir, sahabenin halini, vaktini ve içinde bulunduğu durumu dikkate alırdı.
Hadisin ravisi İrbâd, bu çok tesirli öğüdü dinleyen ashabın, o andaki hislerini ve durumlarını dile getirmektedir. Sahabeden pek çokları, Hz. Peygamber’den bir hadis naklederken, o andaki ortamı da bize haber verirler. Bu, onların güzel âdetlerinden biridir. Böylece biz, onların Hz. Peygamber’i ne kadar can kulağı ile dinlediklerini, sonra ona nasıl uyduklarını, itaat ettiklerini de öğrenmiş oluruz.
Bu durum, bize aynı zamanda Efendimizin hadisleri ve sünneti karşısında nasıl bir tavır takınmamız gerektiğini de öğretir. Sahabe, Resul-i Ekrem’in sözleri karşısında ürperir, kalpleri titrer ve gözlerinden yaş akıtarak ağlarlardı. Bütün bunlar, samimiyetle inanmanın, itaat arzusu içinde olmanın, Allah ve Resulünü sevip saymanın birer göstergesidir. Kuran ve Sünnet karşısında, bizlerin de örnek almamız gereken davranışlardır.
Sahabe-i kiram, bu öğütten o kadar etkilendiler ki, bunu dünyaya veda eden bir insanın son sözlerine benzetip, Rasulullah Efendimizden kendilerine tavsiyede bulunmasını istediler. Yine, Peygamberimiz, o ana kadar sahabelerin pek alışık olmadığı bir üslupla konuşmuştur, diyebiliriz. Sahabeler bu konuşmadan yakaladıkları ipuçları ile bir hükme vardılar, bunu da açıkça Hz. Peygambere söylediler. “Bu öğüt, sanki veda eden bir kimsenin sözlerine benziyor” değerlendirmesinin anlamı budur.
Sahabeler, Rasulullah sallallahu aleyhi vesellemin bir nevi veda konuşması yaptığını görünce: “Mademki durum budur, o halde senden sonra ne yapacağımızı bize emret. Kurtuluşa nasıl ereceğimizi, yaşadığımız sürece nasıl bir yol takip edeceğimizi, senden sonraki halimizin ne olacağını bize söyle” demek istediler. Bunun üzerine, Peygamber Efendimiz onlara çok kısa, fakat gerçekten çok muhtevalı bir tavsiyede bulundu.
Efendimiz takvayı tavsiye etti
İlk tavsiye ettiği şey takva oldu. Takva çok geniş anlamlı bir terimdir. Kısaca belirtmek gerekirse Allah’tan korkmayı, Allah’a karşı günah işlemekten sakınmayı, O'na son derece saygılı olmayı, dinin emrettiği her şeye gücü ölçüsünde sarılmayı, yasakladıklarından da uzak durmayı ifade eder.
Nitekim Allah-u Teâlâ şöyle buyurur: “Sizden önce kitap verilenlere de, size de ‘Allah’tan korkun’ diye tavsiye ettik.” (Nisa; 131)
Bu ayet, takvanın üç kısmını da kapsamaktadır. Bunlar:
- Şirkten ve Allah’a karşı isyandan sakınmak,
- Allah’tan başka kimseden korkmamak,
- Emredilenleri yapmak, yasak kılınanlardan uzak durmaktır.
Takva, ahiret azığıdır. İnsanı ebedî azaptan o kurtarır, cennet-i alaya ulaştırır, Allah’ın hoşnutluğuna o nail kılar. Kısaca takva, iyi ve üstün mümin olmanın adıdır. Bu ise yukarıdan beri ifade etmeye çalıştığımız gibi ferdi, kendi iç bünyesinde nefis muhasebesine, kendi kendini kontrole sevk eder. Böylece fert olgunlaşır ve kendi dışındakilerle münasebetlerini düzene koyma imkânına kavuşur.
Bu, toplumda düzeni sağlamanın da ilk basamağıdır. Takva sahibi olmak, insanların elinde olan ve birbirleri ile yarışabilecekleri bir alandır. Onun için Allah-u Teâlâ “Allah katında en üstün olanınız, Allah’tan en çok korkanlarınız, takvada en ileri olanlarınızdır.” (Hucurat; 13) buyurur.
Emire itaatin ölçüsü
Hz. Peygamberin takvadan sonra tavsiye ettiği ikinci önemli konu, Müslümanların kendilerinden olan emir, yani devleti yöneteni dinlemeleri ve ona itaat etmektir. Hatta bu yönetici, toplumun en alt tabakası içinden çıkmış biri de olsa ona itaat mecburiyeti vardır.
Nitekim hadiste “Habeşli bir köle bile başınıza emir olsa” denilmektedir ki, İslâm hukukuna göre, kölelerin emirliği caiz değildir. Bu bir faraziye, bir varsayımdır. İtaatin önemini kavratmak, fitneden korunmanın yolunu öğretmek, başsızlığın felaket olduğuna dikkat çekmek içindir. Ancak yöneticiyi dinlemek ve ona itaat etmek, her halükarda mutlak bir emir şeklinde anlaşılagelmiş değildir. Dinleme ve itaatin boyutlarını, şartlarını ve niteliklerini de Kur’an ve Sünnet açıklığa kavuşturmuştur.
Hz. Peygamber sallallahu aleyhi vesellem, “İtaat, dinin uygun gördüğü hususlardadır” buyurmuşlardır. Yöneticilerin, günah olan emirlerine itaat edilmez. Fakat bu sebeple onlara karşı ayaklanmak ve harb etmek de caiz görülmemiştir. Çünkü itaatin zıddı, her zaman isyan ve başkaldırma değildir. İsyanda, toplumun fitneye sürüklenmesi ve daha büyük musibetlere uğraması söz konusudur.
İslâm, fitneyi önlemek ve ortadan kaldırmak için meşrû sayılan her yola başvurur. Kur’an-ı Kerim, “fitne çıkarmanın adam öldürmekten daha büyük bir günah olduğunu” bildirir.
Bir emire, devlet başkanına itaat etmenin şartı ise onun soyu, sopu ve nesebi değildir. Burada aranan şart, emirin İslâm’a uygun davranıp davranmadığıdır. Yönetici adil de olsa zalim de olsa, onun emirlerinin İslâmî olup olmadığına bakılır. Kişinin kendi hali ve yaşama biçimine göre karar verilmez. Çünkü onun hali, gizli kaldığı sürece kendi şahsını ilgilendirir.
Takva, nasıl insanın iç düzenini sağlar ve kişiyi başkaları ile ilişkilerinde iyiliğe sevk ederse emirler, yani devleti yönetenler de dış düzeni sağlamak ve toplumun birliğini, beraberliğini temin etmek ve korumakla yükümlüdürler. İnsan bazen nasıl nefsinin arzularıyla çelişkiye düşer ve sabrederse yöneticilerle de çelişkiye düşebilir. O zaman da sabretmesi gerekir. İslâm, nasıl kişinin kendi iç düzenini ve şahsi varlığını korumaya önem vermişse, toplum düzenini ve birliğini korumaya da aynı şekilde, belki de daha çok önem verir.
Bütün bunlar, her şeye rağmen kötülüklere ve kötülere göz yummak veya sessiz ve tepkisiz kalmak anlamına gelmez. Tam aksine, hangi durumlarda nasıl hareket edilmesi gerektiğini iyi tayin etmek anlamına gelir.
Bu hadiste, Peygamber Efendimizin işaret ettiği üçüncü husus, kendisinden sonra pek çok ihtilafların ortaya çıkacağı gerçeğidir ki, o zaman kendisinin ve râşid halifelerin yaşayış tarzına sımsıkı bağlanma zarureti vardır. Doğruya ulaşmak ve kurtuluşa ermek, ancak bu şekilde mümkün olur.
|
Ümmet fitnelere karşı uyarılmıştır
Peygamber Efendimiz, bu hadislerinde, kendisinden sonra ortaya çıkacak olan pek çok ihtilaf ve fitneyi haber vermiştir. Bu, onun mucizelerinden biri sayılır. Çünkü Rasulullah sallallahu aleyhi vesellem ileride ortaya çıkacak durumları toplu bir şekilde ve tafsilatıyla bilmekteydi.
Zira ona bu bilgileri, Allah Teâlâ haber vermişti. Ancak Resul-i Ekrem Efendimiz bu konudaki bilgileri zaman, mekân gibi belirleyici unsurları ile haber vermemiştir. Hatta genel anlamda bile herkese söylememiştir. Sadece Huzeyfe İbni Yeman gibi, Ebu Hureyre gibi bazı özellikli sahabelere söylemiştir. Onlar da kendilerine haber verilen bu özel bilgileri, müsaade edildiği nisbette açıklamışlar ve başkalarına nakletmişlerdir. Hadis kitaplarımızın “Fiten” bahisleri, bu nevi rivayetleri ihtiva eder.
Ümmetin içinde fitneler ve ihtilaflar çoğalınca, görüş ayrılıkları da artar. O zaman insanlar hangi fikrin yanında olacaklar, nasıl hareket edeceklerdir? İşte, Resulullah Efendimiz bunun hal çaresini de göstermektedir. Kendisinin ve raşid halifelerin sünnetlerine sımsıkı sarılmak, yegâne çıkış yoludur. Çünkü onların takip ettikleri yol hak yoldur.
Ortaya çıkacak ihtilaflar ifadesiyle, İslâm ümmeti içinde yer alacak olan bid’at fırkaları kastedilmiş olmalıdır. Çünkü ihtilaf, küfür veya dinsizlik demek değildir. Fakat ciddi boyuttaki ihtilaflar, ümmeti fitnelere büyük günahlara sevk eder. Hatta insan, farkında olmaksızın kendini, dinin hudutları dışında bulabilir.
İslâm ümmeti içindeki ihtilafların, bölünme ve parçalanmanın, grupçuluk ve hizipçiliğin, itaatsizlik ve baştanımazlığın Müslüman toplumları ne hale getirdiğini, günümüzde de gözlerimizle görüyor ve bunun ızdırabını hep birlikte çekiyoruz. Ümmet olma vasfına sahip bulunmadığımız gibi, ayrı milletlere ve pek çok ülkelere bölünmüş halimizle, kendi milli hudutlarımız ve coğrafyamız içinde de birlik, beraberlik ve kardeşliğimizi sağlayabilmiş değiliz.
İslâm toplumlarının fitneden kurtulabilmesi, ihtilaflara düşmemesi için müşterek bir düşünce ve hareket tarzına sahip olmaları gerekir. Bu ise belli bir şahsın veya bir grubun düşünce ve hareket tarzı olamaz. Çünkü başka şahıslar ve gruplar da vardır; onlar da kendilerinin haklı ve doğru olduklarını iddia edebilirler.
İşte Peygamber Efendimiz, bunu da açıkça tespit ve tayin etmiş, “Sizin üzerinize gerekli olan; benim sünnetime, yoluma ve doğru yola ulaştırılmış Hulefa-i Raşidin’in sünnetine sımsıkı sarılmanızdır” buyurarak, ortak hareket noktasını göstermiştir. Bilindiği gibi, Hulefa-i Râşidin, Hz. Ebu Bekir, Hz. Ömer, Hz. Osman ve Hz. Ali’dir. Peygamberimiz, başka birçok hadislerinde olduğu gibi, bu hadiste de onların hidayet, hak ve doğru yol üzere bulunacaklarını, kendilerine uyulması gerektiğini ifade buyurmuşlardır. Ehl-i Sünnetin bütün mezhepleri, Hulefâ-i Râşidîn’e uyulması gerektiği konusunda görüş birliği içindedirler.
Bundan sonra, Peygamber Efendimiz bir noktaya daha dikkat çekmekte, bid’atlerden mutlaka sakınılması gerektiğini hatırlatmaktadır. Çünkü sünnete uygun olmayan davranışlar bid’attır.
Bid’at, dinde yeri bulunmayan, sonradan ortaya çıkarılmış olan inanç, uygulama ve ibadetlerdir. Kur’an ve Sünnet’te yeri bulunmadığı ve bu iki asla aykırı olduğu için, her bid’at, dalâlet (sapıklık) diye nitelendirilmiştir. Burada “bidat” veya “muhdes” kelimelerinin “sonradan ortaya çıkan şey” anlamındaki sözlük manası kastedilmiş değildir. Kastedilen esas mana ise, Kur’an ve Sünnet’e aykırı olarak ortaya çıkan itikat, ibadet ve dinden sayılan şeylerdir.
Çünkü sonradan olan bazı işler ve icadlar vardır ki, bunlar hayatî ihtiyaç ve zaruretlerdir. Bu nevi şeyleri bidattır diye reddetmek mümkün değildir. Bu ihtiyaç ve zaruretlerin, sapıklıkla da bir alâkası yoktur. Bu sebepledir ki, sonradan ortaya çıkıp itikat, ibadet ve amelle ilgili olmayan şeyleri, yani icadları bidat olarak nitelemek, doğru bir anlayış ve yaklaşım sayılmaz. (Mesela, Mevlid-i Şerif okumak gibi.)
Dinde bid’at; Allah ve Resulünün emir ve delillerine muhalif olarak dine sokulan şeylerdir. Peygamberimiz sallallahu aleyhi vesellemin “Her bid’at sapıklıktır” ifadesi, insanları bundan sakındırmaktadır.
21 Nisan 2013 Pazar
HZ. Muhammed (sav) İncil'de Haber Veriliyor
| ||||
İncil’in tahrif edilmeden önceki asıl nüshalarında Hz.Muhammed(â.s)'dan teferruatlıca, hatta ismi dahi zikredilmişdi. İncil'de O'nun ismi Ahmed olarak zikrediliyordu. Ancak daha sonra tahrif edilince asıl nüshalardan Hz.Muhammed(a.s)'ın ismi ve özelliklerinin silindiğini görüyoruz. Barnaba inicilinde uzun yıllar Hz. Muhammed(a.s)'ın geleceği bildiriliyordu. Barnaba incilinde diğer İncillere nazaran tahrifat çok değildir. Matta,Markos,Luka,Yuhanna İncillerinde tahrifat daha fazla olmuştur. Bu İncilleri incelediğimizde bu tahrifatları fark edebiliriz. Bu tahrifatlara rağmen şu anki tahrif edilmiş İncillerde Hz. Muhammed(a.s)'a işaret eden ayetlere rastlamaktayız.Bu ayetleri dikkatlice incelersek Hz. Muhammed(a.s)'ın geleceğinin müjdelendiğini görürüz.
Bu ayetlerden bazılarını sizlere takdim ediyorum.Yuhanna İncili 16/7-8. ayetlerinde şöyle yazmaktadır: "Bununla beraber ben size hakikati söylüyorum.Benim gitmem sizin için hayırlıdır.Çünkü gitmezsem,Tecellici size gelmez. Fakat gidersem onu size gönderirim. Ve O geldiği zaman günah için ve hüküm için Dünyayı ilzam edecektir." Bu ayette "Tecellici" olarak işaret edilen Hz.Muhammed(a.s)'ın ta kendisidir. Yuhanna İncili 16/12-13.ayetlerinde şöyle denilmekte: "Size söyleyecek daha çok şeyim var, fakat şimdi dayanamazsınız. Ama O Hakikat Ruhu gelince, size her hakikate yol gösterecek, çünkü kendiliğinden söylemeyecektir.Fakat ne işitirse söyleyecek ve gelecek şeyleri size bildirecektir." Bu ayetlerde "Hakikat Ruhu" olarak işaret edilen Hz Muhammed(a.s)'dır. Bu ayet Kur'an-ı Kerim'de Hz Muhammed(AS)'ın zikredilen özelliklerine mutabıktır. Kur'an-ı Kerim'de ALLAH(cc) Hz.Muhammed(a.s)'la ilgili olarak "O,heva ve hevesinden konuşmaz, O'nun konuştuğu vahiydir."(Necm,3-4) buyurulmaktadır. Yuhanna İncili 14/26.ayetinde şöyle denilmekte:"Fakat benim ismimle babanın göndereceği tecellici,O ise her şeyi öğretecek ve size söylediği her şeyi hatırınıza getirecektir." Bu ayet Kur'an-ı Kerim'de zikredilen Hz Muhammed(a.s)'ın özellikleriyle mutabıktır.Kur'an-ı Kerim'de şöyle buyurulmakta: "Rasule(Hz Muhammed'e) düşen (vazife) ancak duyurmadır.ALLAH(cc) açıkladığınızı da gizlediğinizi de bilir."(Maide 99) Bu ayeti kerime İncil'deki "O size her şeyi öğretecek" sözüyle mutabıktır. Ayrıca "Size söylediği her şeyi hatırınıza getirecektir" diyerek Kur'an-ı Kerim'in ezberlenme mucizesine de işaret edilmektedir. Yuhanna İncil'i 15/26. ayetinde şöyle denilmektedir:Babadan size göndereceğim tecellici, babadan çıkan hakikat ruhu geldiği zaman, benim için O şehadet edecektir." Bir hadisi şerifte Hz Muhammed(a.s) şöyle buyurdu:"İnsanlar arasında Meryem oğlu İsa'ya dünyada ve ahirette en yakın olan benim. Bütün peygamberler kardeştir, bir babanın ayrı kadınlardan doğmuş evlatları gibidir.Dinleri birdir.(Buhari,Tecrid-i Sarih:1403) Her iki peygamber de birbirlerini tasdik edip doğrulamaktadır. İsa(AS)'ın İncil'deki bu ayetlerde haber verdiği Yunanca Paraklit ile Latince Paraklitos, Arapça tam olarak Ahmed kelimesinin karşılığıdır. Hz.Muhammed(a.s)'ın diğer ismi de Ahmed'dir. Paraklit lafzı Hristiyanlarca "Hamdedici" veya "kurtarıcı" anlamında kullanılmaktadır. Matta İncil'inin ve Luka İncil'inin "Göklerin melekutunun yakın olduğu" şeklindeki ifadeleri (Matta:13/31-32) Hz Muhammed(a.s) için söylenmiştir. Matta İncil'i 13/31-32. ayetlerinde şöyle yazılıdır."Göklerin melekutu, bir adamın alıp tarlasına ektiği bir hardal tanesine benzer. O tane ki, bütün tohumların gerçi en küçüğüdür.Fakat büyüyünce, sebzelerden daha büyüktür ve ağaç olur,şöyle ki, göğün kuşları gelip onun dallarında yerleşirler." Gerçekten de İslam Dini başlangıçta zayıftı,bir hardal tanesi gibiydi daha sonra yeşerdi çok kuvvetlendi. |
18 Nisan 2013 Perşembe
RESULULLAH’IN SEVGİSİZLİK TEDAVİSİ
Çocuklara sevgi aşılamanın yolu
Sevgisizliğin çaresi
Efendimiz sallallahu aleyhi vesellemin talebeleri olan Sahabeler, kalplerini sürekli denetlemişler ve sevgisizliğe asla geçit vermemişlerdir. Onları mide açlığından çok, gönül açlığı ilgilendirmiştir. O güzel gönüllü insanlar, yüreklerindeki sevginin azalmasıyla tedirgin olmuşlar, hemen sevgilerini yeniden coşturmanın yolunu aramışlardır…
Ne mutlu onlara ki, en muhteşem gönül doktorunu da yanı başlarında bulmuşlar ve dertlerine en etkili, en evrensel reçeteleri yazdırmışlardır.
İşte, onlardan biri, Efendimiz sallallahu aleyhi veselleme gelir ve kalbinin katılaştığından dertlenir. İnsanlığın gönül doktoru Efendimiz, kıyamete kadar geçerliliğini yitirmeyecek olan muhteşem reçetesini yazıverir: “Kalbinin yumuşamasını dilersen, ya bir fakiri doyur ya da bir yetimin başını okşa.” (Ahmed b. Hanbel, Müsned, 2, 263)
Anne babanın ve özellikle de bütün eğitimcilerin gözleri gönüllerinde olmalı, sürekli sevgi düzeylerini denetlemelidirler. Çünkü asıl açlık, gönül açlığıdır. Gönlün sevgi seviyesi düşükse çocuklara karşı davranışımızı doğru ayarlama imkânımız kalmaz. Bir başka deyişle, sevgisiz eğitim olmaz. Bu düşüncelerimi dile getirdiğim bir konferansımda, dinleyicilerime sormuştum:
- Peki, siz acaba son kez ne zaman bir yetimin ya da öksüzün başını okşadınız? Bir beyefendi hemen elini kaldırdı ve içimi ezen şu cevabı verdi:
- Hocam! Sen bırak öksüzü yetimi de bize, çocuklarımızın başını en son ne zaman okşadığımızı sor!
İşte, bu ilgisizlik, sevgisizlik bataklığını günden güne derinleştiriyor. Fakiri, yetimi, öksüzü koruyup kollayan, aslında asıl iyiliği kendine yapıyor. Çünkü bu suretle, sevgisini bereketlendirip gönlünü çoraklaşmaktan kurtarıyor.
Şartsız sevginin Sultanı
Sevgisine karşılık beklememek, aldığına bakmaksızın vermek duygusunda, Efendimiz aleyhissalâtu vesselam eşsiz bir örnektir. Bu özelliği sebebiyle, Rabbimiz, o Güzeller Güzeli’ni kendi sıfatlarıyla övmüş ve “Sen, müminlere Rauf ve Rahim’sin” buyurmuştur. Tevbe Suresi’nin 128. ayeti, hepimizin ezberinde, hep canlı ve taze olarak bulunmalıdır: “And olsun ki, size kendi içinizden öyle bir peygamber geldi ki, sizin sıkıntıya düşmeniz ona pek ağır gelir. O, size çok düşkün, müminlere çok şefkatli, çok merhametlidir.”
Kendisine düşmanlık eden inançsızlara bile gönlünü açmayı, onları da kurtarmaya çalışmayı inanılmaz derecede ileri götürmüş, bu yüzden de Rabbimiz tarafından şöyle uyarılmıştır: “Demek sen, bu söze (Kur’an’a) inanmazlarsa arkalarından üzülerek, âdeta kendini tüketeceksin! (Kehf; 6)
Hâlbuki Efendimiz aleyhissalâtu vesselamın görevi, sadece hakikati duyurmaktır. Ancak onun emsalsiz sevgi ve şefkatle dolu gönlü, adeta hiç kimsenin cehenneme gitmesine razı olamıyor. “İnanmıyorlar” diye, kendini kahredecek, paralayacak derecede üzüntülere düşüyor. Ve O’nu, bu hali sebebiyle Rabbimiz uyarıyor ve bu dünyanın bir imtihan dünyası olduğunu bildirerek teselli ediyor.
Ve başka bir ayet-i kerimede buyuruyor ki, “Sen, şiddetle arzu etsen bile, insanların çoğu iman edecek değildir.” (Yusuf; 103)
Yine Rabbimiz, O’nun şefkat ve sevgisinin nasıl bir sonuç doğurduğunu şöyle açıklamıştır: “Allah’tan bir rahmet eseridir ki, sen onlara yumuşak davrandın. Eğer sen kaba, katı yürekli olsaydın, onlar çevrenden dağılır giderlerdi.” (Âl-i Îmrân; 159)
Yüceler Yücesi, bu özelliği sebebiyle, hem Efendimiz sallallahu aleyhi vesellemi övmüş hem de O’nun bu güzel vasfını bizlere örnek göstermiştir.
Kötüler için çırpınır,
Günahkârlar için gözyaşı döker.
Hayatı sevgi ve şefkatten ibaret.
Bizlere örnek; bir ders, ibret...
Peki, bizler, onun inançsız karşıtlarına davrandığı gibi davranabiliyor muyuz çocuklarımıza!..
Bu kadarını bile başarabilsek, çocuklarımız, yüreklerini hiçbir şekilde koparmazlar bizden. Hem gerçekten insan olurlar hem de her şartta seven, gerçek kişiler haline gelirler.
“Çocuklarınıza yardımcı olunuz!”
Efendimiz sallallahu aleyhi vesellem şöyle buyurur: “Her doğan çocuk, muhakkak İslâm fıtratı üzerine doğar. Sonra anasıyla babası onu; Yahudi, Nâsrâni veya Mecûsî yaparlar…” (Sahih-i Buhari)
Gerçekten de çocuklar doğuştan tertemizdir. Bütün kötülükleri sonradan öğrenir. Yani, içine doğdukları dünya, onları rengine boyar, kendisine benzetir.
Efendimiz aleyhissalâtu vesselam, “Çocuklarınıza iyilik üzere olmaları hususunda yardımcı olunuz” buyurmuş, bu yardımın nasıl olacağını uygulayarak da göstermiştir. Mesela, yemek sırasında, mevcut duruma müdahale edip doğrusunu yaptırır. Yemeğe besmele ile başlamayı, sağ elle ve kendi önünden yemeyi, bizzat tatbik ederek öğretir...
Ceza denince, bazı anne babaların aklına ilk önce dayak geliyor. Oysaki bu ceza şekli, akla en son ve bütün çözümlerin tükendiği noktada gelmeli; mümkünse hiç uygulanmamalı.
Sevgili Peygamberimiz, dayağa izin verir ama ona öyle bir sınırlama getirir ki dayak sertçe bir masaja ve kendine getirme harekâtına döner. Çünkü yüze, başa, karna, kasığa vurmayı ve dayağa kendini tatmin duygusunu katmayı yasaklamıştır. Dayak, çocuğu yaralamamalı ve sağlığını bozacak şekle gelmemeli. Çünkü maksat, çocuğun canını yakmak değil, suçu önlemek ya da hatadan vazgeçirmektir.
Çocuklara olan sevgisi ise dillere destandı. Buyururdu ki, “Çocuklarınızı öpüp seviniz. Her öptüğünüzde cennetteki makamınız bir derece yükselir.”
Akra b. Haris, Efendimizin Hz. Hasan’ı öptüğünü görünce:
- Benim on çocuğum var ama hiçbirini öpmedim, dedi. Efendimiz aleyhissalatu vesselamın, verdiği ibretli cevabı, mutlaka duymuş olmalısınız:
- Merhamet etmeyene, merhamet edilmez.
Bir başka zaman da Efendimiz aleyhissalatu vesselama bir bedevi geldi ve hayretle:
- Demek siz çocukları öpüyorsunuz, oysa biz onları hiç öpmeyiz, dedi. Bunun üzerine, şefkat madeni Efendimiz aleyhissalatu vesselam şöyle buyurdu:
- Yüce Allah, senin kalbinden merhameti kaldırmışsa ben ne yapayım!
Sevgisini, sadece çocuklarına, torunlarına, söylemezdi. Bu sevgiden bütün çocuklar nasiplenmiştir. Dostlarının çocukları, öksüzler, yetimler, hicret sırasında Medine’de kendisini karşılayan kız çocukları, düğünden dönen çocuklar, hatta başka din mensuplarının çocukları... Bunların hepsi, O muhteşem yüreğin muhabbetinden gıdalanmıştır.
Seven insanların en güzeli
Güzeller Güzeli, “Çocukları şefkatle kucaklar, bağrına basardı.” Bir dizine Usame’yi, diğerine de Torunu Hasan’ı alarak, “Allah’ım, bunları sev, çünkü ben onları seviyorum” buyururdu. İbn Abbas’ı da bağrına basarak, “Allah’ım ona Kitap’ı öğret” diye, dua ettiğini biliyoruz.
Bir defasında, hasta torununu ziyarete gitmiş, çocuğun durumuna çok üzülmüş ve ağlamıştı.
- Niçin ağlıyorsunuz, ey Allah’ın Resulü? Diye soranlara, şu cevabı vermişti:
- Bu, merhamettir. Allah, onu dilediği kulunun kalbine koyar. Ve ancak merhametli kullarına, rahmetiyle muamelede bulunur.
Güzeller Güzeli’nin bir âdeti de çocukları omzunda taşımasıydı. Bir gün, Hz. Hasan’ı omzuna oturtmuş, sokakta gidiyordu. Karşısından gelen sahabe, bu manzarayı görünce, “Ey Hasan, ne güzel bir bineğin var. Senden önce hiç kimsenin, bu kadar güzel bir biniti olmadı” dedi. Bunun üzerine Efendimiz aleyhissalâtu vesselam, “Ama amcası, binici de ne güzel!” buyurdu.
“Gözümün nuru” diye tarif ettiği namazda, hem de Allah’a en yakın olduğu secde sırasında, Hz. Hasan ile Hz. Hüseyin radıyallahu anhum, Efendimiz sallallahu aleyhi vesellemin sırtına binerlerdi. Güzeller Güzeli, çocuklar incinmesinler diye, secdesini uzatırdı.
Bazen torununu kucaklamış olarak namazını kılar, bazen de torunlarını zor durumda görüp hutbesine ara verir. Onları kucağına alıp tekrar minbere çıkar ve hutbesine devam buyururlardı.
Bazen kucağına aldığı bebekler, üzerini ıslatırdı. Efendimiz, bundan dolayı asla kızmaz, yüzünü asmaz, sadece temizlik için su ister, kirlenen yeri kendisi yıkardı.
Bir defasında, Efendimiz sallallahu aleyhi vesellem, sabah namazını her zamanki gibi uzunca kıldırmayı arzu etti. Fakat namaza başlayınca, cemaatteki hanımlardan birinin çocuğu, “Anneee! Anneee!” diye ağlamaya başladı. Güzeller Güzeli, bu feryada dayanamadı ve namazı düşündüğünün aksine, çok kısa kıldırdı.
Hazreti Rasulullah Efendimiz, hasta çocukları ziyarete gider ve onların tedavileriyle de yakından ilgilenirdi. Efendimize bir ara hizmet etmiş bulunan bir Yahudi çocuğu hastalanmıştı. Onu da ziyaret etti ve şefkatini göstererek ilgilendi. Bu durumdan çok etkilenen ve mutlu olan çocuk, İslam’a yöneldi.
O, yolda ve yorgun gördüğü çocukları devesine bindirir, onları böylece şereflendirip sevindirirdi. Kuşu ölmüş bir çocuğa, taziye ziyaretinde bulunma inceliğini bile göstermiştir.
“Çocuklarla çocuklaşın” buyuran Güzeller Güzeli, bu tavsiyesini bizzat uygulamış; onlara hediyeler vererek, şakalar yaparak, sevgi iletişimini çok güçlü kurmuştur.
Evet, babaların en güzeli böyleydi. O en güzel baba, herkese babalık yaptı; herkes de O’nun kucağına koştu.
Şimdi, O’nu seven babalar, bu yüreğin neresinde? Eğitimin olmazsa olmaz ilk şartı, sevgi merkezli olmasıdır. Çünkü eğitim her şeyden önce yürek işidir.
Sevgisizliğin çaresi
Efendimiz sallallahu aleyhi vesellemin talebeleri olan Sahabeler, kalplerini sürekli denetlemişler ve sevgisizliğe asla geçit vermemişlerdir. Onları mide açlığından çok, gönül açlığı ilgilendirmiştir. O güzel gönüllü insanlar, yüreklerindeki sevginin azalmasıyla tedirgin olmuşlar, hemen sevgilerini yeniden coşturmanın yolunu aramışlardır…
Ne mutlu onlara ki, en muhteşem gönül doktorunu da yanı başlarında bulmuşlar ve dertlerine en etkili, en evrensel reçeteleri yazdırmışlardır.
İşte, onlardan biri, Efendimiz sallallahu aleyhi veselleme gelir ve kalbinin katılaştığından dertlenir. İnsanlığın gönül doktoru Efendimiz, kıyamete kadar geçerliliğini yitirmeyecek olan muhteşem reçetesini yazıverir: “Kalbinin yumuşamasını dilersen, ya bir fakiri doyur ya da bir yetimin başını okşa.” (Ahmed b. Hanbel, Müsned, 2, 263)
Anne babanın ve özellikle de bütün eğitimcilerin gözleri gönüllerinde olmalı, sürekli sevgi düzeylerini denetlemelidirler. Çünkü asıl açlık, gönül açlığıdır. Gönlün sevgi seviyesi düşükse çocuklara karşı davranışımızı doğru ayarlama imkânımız kalmaz. Bir başka deyişle, sevgisiz eğitim olmaz. Bu düşüncelerimi dile getirdiğim bir konferansımda, dinleyicilerime sormuştum:
- Peki, siz acaba son kez ne zaman bir yetimin ya da öksüzün başını okşadınız? Bir beyefendi hemen elini kaldırdı ve içimi ezen şu cevabı verdi:
- Hocam! Sen bırak öksüzü yetimi de bize, çocuklarımızın başını en son ne zaman okşadığımızı sor!
İşte, bu ilgisizlik, sevgisizlik bataklığını günden güne derinleştiriyor. Fakiri, yetimi, öksüzü koruyup kollayan, aslında asıl iyiliği kendine yapıyor. Çünkü bu suretle, sevgisini bereketlendirip gönlünü çoraklaşmaktan kurtarıyor.
Şartsız sevginin Sultanı
Sevgisine karşılık beklememek, aldığına bakmaksızın vermek duygusunda, Efendimiz aleyhissalâtu vesselam eşsiz bir örnektir. Bu özelliği sebebiyle, Rabbimiz, o Güzeller Güzeli’ni kendi sıfatlarıyla övmüş ve “Sen, müminlere Rauf ve Rahim’sin” buyurmuştur. Tevbe Suresi’nin 128. ayeti, hepimizin ezberinde, hep canlı ve taze olarak bulunmalıdır: “And olsun ki, size kendi içinizden öyle bir peygamber geldi ki, sizin sıkıntıya düşmeniz ona pek ağır gelir. O, size çok düşkün, müminlere çok şefkatli, çok merhametlidir.”
Kendisine düşmanlık eden inançsızlara bile gönlünü açmayı, onları da kurtarmaya çalışmayı inanılmaz derecede ileri götürmüş, bu yüzden de Rabbimiz tarafından şöyle uyarılmıştır: “Demek sen, bu söze (Kur’an’a) inanmazlarsa arkalarından üzülerek, âdeta kendini tüketeceksin! (Kehf; 6)
Hâlbuki Efendimiz aleyhissalâtu vesselamın görevi, sadece hakikati duyurmaktır. Ancak onun emsalsiz sevgi ve şefkatle dolu gönlü, adeta hiç kimsenin cehenneme gitmesine razı olamıyor. “İnanmıyorlar” diye, kendini kahredecek, paralayacak derecede üzüntülere düşüyor. Ve O’nu, bu hali sebebiyle Rabbimiz uyarıyor ve bu dünyanın bir imtihan dünyası olduğunu bildirerek teselli ediyor.
Ve başka bir ayet-i kerimede buyuruyor ki, “Sen, şiddetle arzu etsen bile, insanların çoğu iman edecek değildir.” (Yusuf; 103)
Yine Rabbimiz, O’nun şefkat ve sevgisinin nasıl bir sonuç doğurduğunu şöyle açıklamıştır: “Allah’tan bir rahmet eseridir ki, sen onlara yumuşak davrandın. Eğer sen kaba, katı yürekli olsaydın, onlar çevrenden dağılır giderlerdi.” (Âl-i Îmrân; 159)
Yüceler Yücesi, bu özelliği sebebiyle, hem Efendimiz sallallahu aleyhi vesellemi övmüş hem de O’nun bu güzel vasfını bizlere örnek göstermiştir.
Kötüler için çırpınır,
Günahkârlar için gözyaşı döker.
Hayatı sevgi ve şefkatten ibaret.
Bizlere örnek; bir ders, ibret...
Peki, bizler, onun inançsız karşıtlarına davrandığı gibi davranabiliyor muyuz çocuklarımıza!..
Bu kadarını bile başarabilsek, çocuklarımız, yüreklerini hiçbir şekilde koparmazlar bizden. Hem gerçekten insan olurlar hem de her şartta seven, gerçek kişiler haline gelirler.
“Çocuklarınıza yardımcı olunuz!”
Efendimiz sallallahu aleyhi vesellem şöyle buyurur: “Her doğan çocuk, muhakkak İslâm fıtratı üzerine doğar. Sonra anasıyla babası onu; Yahudi, Nâsrâni veya Mecûsî yaparlar…” (Sahih-i Buhari)
Gerçekten de çocuklar doğuştan tertemizdir. Bütün kötülükleri sonradan öğrenir. Yani, içine doğdukları dünya, onları rengine boyar, kendisine benzetir.
Efendimiz aleyhissalâtu vesselam, “Çocuklarınıza iyilik üzere olmaları hususunda yardımcı olunuz” buyurmuş, bu yardımın nasıl olacağını uygulayarak da göstermiştir. Mesela, yemek sırasında, mevcut duruma müdahale edip doğrusunu yaptırır. Yemeğe besmele ile başlamayı, sağ elle ve kendi önünden yemeyi, bizzat tatbik ederek öğretir...
Ceza denince, bazı anne babaların aklına ilk önce dayak geliyor. Oysaki bu ceza şekli, akla en son ve bütün çözümlerin tükendiği noktada gelmeli; mümkünse hiç uygulanmamalı.
|
Sevgili Peygamberimiz, dayağa izin verir ama ona öyle bir sınırlama getirir ki dayak sertçe bir masaja ve kendine getirme harekâtına döner. Çünkü yüze, başa, karna, kasığa vurmayı ve dayağa kendini tatmin duygusunu katmayı yasaklamıştır. Dayak, çocuğu yaralamamalı ve sağlığını bozacak şekle gelmemeli. Çünkü maksat, çocuğun canını yakmak değil, suçu önlemek ya da hatadan vazgeçirmektir.
Çocuklara olan sevgisi ise dillere destandı. Buyururdu ki, “Çocuklarınızı öpüp seviniz. Her öptüğünüzde cennetteki makamınız bir derece yükselir.”
Akra b. Haris, Efendimizin Hz. Hasan’ı öptüğünü görünce:
- Benim on çocuğum var ama hiçbirini öpmedim, dedi. Efendimiz aleyhissalatu vesselamın, verdiği ibretli cevabı, mutlaka duymuş olmalısınız:
- Merhamet etmeyene, merhamet edilmez.
Bir başka zaman da Efendimiz aleyhissalatu vesselama bir bedevi geldi ve hayretle:
- Demek siz çocukları öpüyorsunuz, oysa biz onları hiç öpmeyiz, dedi. Bunun üzerine, şefkat madeni Efendimiz aleyhissalatu vesselam şöyle buyurdu:
- Yüce Allah, senin kalbinden merhameti kaldırmışsa ben ne yapayım!
Sevgisini, sadece çocuklarına, torunlarına, söylemezdi. Bu sevgiden bütün çocuklar nasiplenmiştir. Dostlarının çocukları, öksüzler, yetimler, hicret sırasında Medine’de kendisini karşılayan kız çocukları, düğünden dönen çocuklar, hatta başka din mensuplarının çocukları... Bunların hepsi, O muhteşem yüreğin muhabbetinden gıdalanmıştır.
Seven insanların en güzeli
Güzeller Güzeli, “Çocukları şefkatle kucaklar, bağrına basardı.” Bir dizine Usame’yi, diğerine de Torunu Hasan’ı alarak, “Allah’ım, bunları sev, çünkü ben onları seviyorum” buyururdu. İbn Abbas’ı da bağrına basarak, “Allah’ım ona Kitap’ı öğret” diye, dua ettiğini biliyoruz.
Bir defasında, hasta torununu ziyarete gitmiş, çocuğun durumuna çok üzülmüş ve ağlamıştı.
- Niçin ağlıyorsunuz, ey Allah’ın Resulü? Diye soranlara, şu cevabı vermişti:
- Bu, merhamettir. Allah, onu dilediği kulunun kalbine koyar. Ve ancak merhametli kullarına, rahmetiyle muamelede bulunur.
Güzeller Güzeli’nin bir âdeti de çocukları omzunda taşımasıydı. Bir gün, Hz. Hasan’ı omzuna oturtmuş, sokakta gidiyordu. Karşısından gelen sahabe, bu manzarayı görünce, “Ey Hasan, ne güzel bir bineğin var. Senden önce hiç kimsenin, bu kadar güzel bir biniti olmadı” dedi. Bunun üzerine Efendimiz aleyhissalâtu vesselam, “Ama amcası, binici de ne güzel!” buyurdu.
“Gözümün nuru” diye tarif ettiği namazda, hem de Allah’a en yakın olduğu secde sırasında, Hz. Hasan ile Hz. Hüseyin radıyallahu anhum, Efendimiz sallallahu aleyhi vesellemin sırtına binerlerdi. Güzeller Güzeli, çocuklar incinmesinler diye, secdesini uzatırdı.
Bazen torununu kucaklamış olarak namazını kılar, bazen de torunlarını zor durumda görüp hutbesine ara verir. Onları kucağına alıp tekrar minbere çıkar ve hutbesine devam buyururlardı.
Bazen kucağına aldığı bebekler, üzerini ıslatırdı. Efendimiz, bundan dolayı asla kızmaz, yüzünü asmaz, sadece temizlik için su ister, kirlenen yeri kendisi yıkardı.
Bir defasında, Efendimiz sallallahu aleyhi vesellem, sabah namazını her zamanki gibi uzunca kıldırmayı arzu etti. Fakat namaza başlayınca, cemaatteki hanımlardan birinin çocuğu, “Anneee! Anneee!” diye ağlamaya başladı. Güzeller Güzeli, bu feryada dayanamadı ve namazı düşündüğünün aksine, çok kısa kıldırdı.
Hazreti Rasulullah Efendimiz, hasta çocukları ziyarete gider ve onların tedavileriyle de yakından ilgilenirdi. Efendimize bir ara hizmet etmiş bulunan bir Yahudi çocuğu hastalanmıştı. Onu da ziyaret etti ve şefkatini göstererek ilgilendi. Bu durumdan çok etkilenen ve mutlu olan çocuk, İslam’a yöneldi.
O, yolda ve yorgun gördüğü çocukları devesine bindirir, onları böylece şereflendirip sevindirirdi. Kuşu ölmüş bir çocuğa, taziye ziyaretinde bulunma inceliğini bile göstermiştir.
“Çocuklarla çocuklaşın” buyuran Güzeller Güzeli, bu tavsiyesini bizzat uygulamış; onlara hediyeler vererek, şakalar yaparak, sevgi iletişimini çok güçlü kurmuştur.
Evet, babaların en güzeli böyleydi. O en güzel baba, herkese babalık yaptı; herkes de O’nun kucağına koştu.
Şimdi, O’nu seven babalar, bu yüreğin neresinde? Eğitimin olmazsa olmaz ilk şartı, sevgi merkezli olmasıdır. Çünkü eğitim her şeyden önce yürek işidir.
14 Nisan 2013 Pazar
Kutlu Doğum'a özel 40 hadis
Sevgili Peygamberimiz (s.a.v) anmak için, her yıl Rebiülevvel ayında organize
edilen,Peygamberimizin dünyayı teşrifleri olan Mevlid Rebiulevvel ayının 12.
gecesi, asırlardır milletimiz tarafından "Mevlid Kandili" olarak
kutlanmaktadır.
Diyanet İşleri Başkanlığı ve Türkiye Diyanet Vakfı, yüzyıllar önce bir ilim ve kültür bayramı şeklinde kutlanan mevlid geleneğini canlandırmayı amaçlamış, bu düşünce ile de Peygamberimizin doğum gününü içine alan haftayı, "Kutlu Doğum Haftası" olarak ilan etmiştir.
“Kim bana bir defa salât getirirse, Allah da ona on salât getirir ve on günahını affeder; on derece yükseltir.” (Nesei, Sehv, 55)
“Yeryüzünde Allah'ın seyyah melekleri vardır. Onlar ümmetimin selâmını (anında) bana ulaştırırlar.” (Nesei, Sehv, 46)
1.) HADİS-İ ŞERİF;
Abdullah b. Amr Radıyallahu anh'dan rivayetle Nebi Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;"Küçüklerimize merhamet etmeyen ve büyüklerimizin hakkını tanımayan bizden değildir."
Ebu Davud, Sünen, Edeb, 58. H.No; 4943; el-Hâkim, el-Müstedrek ale's-Sahiheyn, c1.s.131. H.No; 209.
2.) HADİS-İ ŞERİF;
Abdullah b. Amr b. El-Âs Radıyallahu anhuma'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;"Merhametli olanlara Rahman rahmet eder. Yerde olanlara merhamet edin ki gökte bulunanlarda sizlere merhamet etsin."
El-Beyhaki, Şua'bu'l-İman, c.7.s.476. H.No; 11048.
3.) HADİS-İ ŞERİF;
EL-Abbas b. Abdulmuttalib Radıyallahu anh Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem'den şöyle işittiğini söylemiştir;" Allah Teala'ya rab olarak, İslam'a din olarak ve Muhammed'e (Sallallahu aleyhi ve sellem) peygamber olarak razı olan, imanın tadını tadar."
Müslim, Sahih, İman, 11. H.No; 56.
4.) HADİS-İ ŞERİF;
Enes Radıyallahu anh'dan rivayetle Nebi Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Nefsimi elinde bulundurana yemin ederim ki, sizden biriniz ben ona babasından, çocuğundan ve bütün insanlardan daha sevimli olmadıkça iman etmiş olamaz."
Buhârî, Sahih, İman, 8; Müslim, Sahih, İman, 69.
5.) HADİS-İ ŞERİF;
Enes b. Malik Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Kulun kalbi istikamet üzere olmadan, imanı istikamet üzere olamaz, dili istikamet üzere olmadan da kalbi istikamet üzere olamaz. Şerlerinden komşusu emin olmayan kişi cennete giremez."
Ahmed b. Hanbel, Müsned, c.3. s.198; el-Heysemi, Mecmeu'z-Zevâid, c.1. s.53.
6.) HADİS-İ ŞERİF;
Ümmü Habibe Radıyallahu anha'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;"Ademoğlunun her sözü aleyhinedir, lehine değil. Ancak marufu (hak ve doğru olanı) emretmek, münkeri (yasak ve çirkin olanları) nehyetmek ve Allah Azze ve Celle'yi zikir hariç."
İbn Mace, Sünen, Fiten, 12. H.No; 3974; el-Beyhaki, Şua'bu'l-İman, c.4.s. 246. H.No; 4954.
7.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu Hureyre Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
" Bir grup bir mecliste otururlarda sonra Allah Teala'yı zikretmeden ve peygamberine Salavat-ı şerife okumadan ayrılırlarsa o meclis onlara kıyamet gününde ancak bir pişmanlık olur."
El-Hâkim, el-Müstedrek ale's-Sahiheyn, c.1. s. 668. H.No; 1810.
8.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu Hureyre Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
" Ümmetimin içinden bana en şiddetli sevgisi olanlar, benden sonra gelip onlardan biri ehli ve malına karşılık beni görmek arzusunda olan insanlardır."
Müslim, Sahih, Cennet, 4. H.No; 12.
9.) HADİS-İ ŞERİF;
Sufyan b. Abdillah es-Sekafiyy Radıyallahu anh anlatıyor;
"Ya Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem bana İslam'dan bir söz söyleki ondan senden sonra kimseye sormayayım." dedim, şöyle buyurdu; "Allah Teaya'ya İman ettim de ve istikamet üzere /dosdoğru ol."
Müslim, Sahih, İman, 12. H.No; 60.
10.) HADİS-İ ŞERİF;
Zeyd b. Erkam Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
" Kim ihlaslı olarak "Lailâhe İllallah Muhammedun Resulullah" derse cennete girer." "Onun ihlası nedir" diye soruldu; "Kişiyi Allah Teala'nın haramlarınadan korumasıdır" buyurdu."
El-Heysemi, Mecmeu'z-Zevâid, c. 1.s.18; et-Taberani, el-Mu'cemu'l-Evsat, c.2. s.56.H.No; 1235.
11.) HADİS-İ ŞERİF;
Abdullah b. Amr b. El-As Radıyallahu anhuma'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
" Sizden biriniz, hevası benim getirdiğime tabi olmadıkça iman etmiş olamaz."
Ed-Deylemi, el-Firdevs bi Me'suri'l-Hitab, c.5. s.153. H.No;7791;
ibn Receb, Câmiu'l-Ulumi ve'l-Hikem, c.2. s.393.
12.) HADİS-İ ŞERİF;،
Ebu Hureyre Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Ümmetimin fesada uğradığı bir anda benim bir sünnetime yapışan için şehit sevabı vardır."
El-Heysemi, Mecmeu'z-Zevâid, c.1. s.172.
13.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu Hureyre Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Benimle ümmetimin durumu; Bir adamın ateş yakıpta hayvanların ve böceklerin o ateşe hücum etmeleri gibidir. Ben ise sizin kemerlerinizden sıkıca tutuyorum sizler ise o ateşe yüz üstü girmeye zorluyorsunuz."
Müslim, Sahih, Fezail, 6. H.No; 2284.
14.) HADİS-İ ŞERİF;
İbn Abbas Radıyallahu anhuma'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Kimin üç (erkek) evladı olur da onlardan birine "Muhammed" ismini koymaz ise cahillik etmiştir."
Et-Taberani, el-Mu'cemu'l-Kebir, c.11.s.71. H.No;11077;el-Heysemi, Mecmeu'z-Zevâid, c.8. s.49.
15.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu Hureyre Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Kim bana bir defa salavat-ı şerife okursa Allah Teala ona on salat eder."
Müslim, Sahih, Salat, 17. H.No; 408.
16.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu'd-Derdâ Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
" Kim, sabaha ulaşınca on defa, akşam ulaşınca on defa bana salavat-ı şerife okursa kıyamet gününde benim şefaatim ona ulaşır."
El-Heysemi, Mecmeu'z-Zevâid, c.10. s.120.
17.) HADİS-İ ŞERİF;
Enes b. Malik Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Kim bana on defa salâvat okursa Allah Teala'da ona yüz salât eder."
el-Heysemi, Mecmeu'z-Zevâid, c.10. s.163.
18.) HADİS-İ ŞERİF;
Enes B. Malik Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Kim bana yüz salâvat okursa Allah Teala onun iki gözünün arasına nifaktan ve ateşten berat yazar ve onu kıyamet gününde şehitler ile beraber bulundurur."
el-Heysemi, Mecmeu'z-Zevâid, c.10. s.163.
19.) HADİS-İ ŞERİF;
Enes b. Malik Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Ben, insanlar diriltildiğinde onların ilk çıkanıyım, onlar huzura varınca onların hatibiyim ve onlar ümitsizleşince onların müjdecisiyim. Livaü'l-Hamd o gün benim elimdedir. Ben Rabbime karşı âdemoğlunun en üstünüyüm, bunda övünç yok."
Tirmizi, Sünen, Menakib, 1. H.No; 3610.
20.) HADİS-İ ŞERİF;
Cabir b. Abdullah Radıyallahu anh'dan rivayetle Nebi Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Ben peygamberlerin önderiyim, övünç yok. Ben, peygamberlerin sonuncusuyum, övünç yok. Ben şefaat edeceklerin ilkiyim, şefaat verilenenlerin de ilkiyim, övünç yok."
Ed-Dârimi, Sünen, Mukaddime,50; el-Heysemi, Mecmeu'z-Zevaid, c.8. s.254.
21.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu Hureyre Radıyallahu anh anlatıyor; Sahabe-i Kiram; " Ya Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem, Peygamberlik sana ne zaman vacip oldu /verildi ?" diye sordular. Buyurdu ki;
"Âdem Aleyhisselam ruh ile ceset arasındayken"
Tirmizi, Sünen, Menakıb, 1. H.No; 3609.
22.) HADİS-İ ŞERİF;
Cabir b. Semüre Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Muhakkak ki ben, peygamberliğimden evvel Mekke'de bana selam veren taşları biliyorum. Ve onları şimdi de tanıyorum."
Müslim, Sahih, Fedail, 1. H.No; 2277.
23.) HADİS-İ ŞERİF;
İbn Abbas Radıyallahu anhuma'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
" Allah Teala İsa Aleyhisselam'a ; "Ey İsa! (Aleyhisselam) Muhammed (Sallallahu aleyhi ve sellem)'e iman et ve ümmetinden ona yetişecek olanlara da emret ona iman etsinler. " diye vahyetmiştir."
El-Hâkim, el-Müstedrek ale's-sahiheyn, c.2. s.671. H.No; 4227.
24.) HADİS-İ ŞERİF;
İbn Abbas Radıyallahu anhuma'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Allah Teala İsa Aleyhisselam'a ;…"Muhammed olmasaydı Adem'i yaratmazdım, Muhammed olmasaydı cenneti ve cehennemi de yaratmazdım" diye vahyetmiştir.
El-Hâkim, el-Müstedrek ale's-sahiheyn, c.2. s.671. H.No;4227.
25.) HADİS-İ ŞERİF;
Ömer b. El-Hattab Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Cennet, ben oraya girene kadar tüm peygamberlere, benim ümmetim oraya girene kadar da tüm ümmetlere haram kılınmıştır."
El-Heysemi, Mecmeu'z-Zevâid, c.10. s.69.
26.) HADİS-İ ŞERİF;
Aişe Radıyallahu anha'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Ben, sizlerin mahiyeti gibi değilim, muhakkak ki Rabbim beni yediriyor ve içiriyor."
Müslim, Sahih, Sıyam, 12. H.No; 1105.
27.) HADİS-İ ŞERİF;
Cabir Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Muhakkak ki Musa Aleyhisselam hayatta sizlerin arasında olsaydı bana tabi olmaktan başka hiç bir şey ona helal olmazdı."
Ahmed b. Hanbel, Müsned, c.3. s.338,387.
28.) HADİS-İ ŞERİF;
İbn Abbas Radıyallahu anhuma'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
" Topluluklara ne oluyor da benim akrabalığımın fayda vermeyeceğini iddia ediyorlar. Her sebep ve nesep kıyamet gününde bitecektir. Ancak benim sebebim ve benim nesebim müstesna çünkü o dünya ve ahirette (fayda olarak) ulaşıcıdır."
El-Heysemi, Mecmeu'z-Zevâid, c.8. s.216.
29.) HADİS-İ ŞERİF;
İbn Abbas Radıyallahu anhuma'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
" Allah Teala'yı nimetleri ile sizleri rızıklandırdığı için sevin, beni Allah Teala'nın sevgisinden dolayı sevin ve benim ehli beytimi de benim sevgim için sevin."
Tirmizi, Sünen, Menakıb, 31. H.No;3789.
30.) HADİS-İ ŞERİF;
Hz. Aişe Radıyallahu anha'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Kim şu din işimizde olmayanı sonradan uydurursa o ret olunmuştur."
Müslim, Sahih, Ekdıye, 8. H.No;1718; Buhârî, Sahih, İ'tisam,20;
31.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu Said el-Hudri Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur; "Allah Azze ve Celle için üç hürmet vardır. Kim onları muhafaza ederse Allah Teala'da onu din ve dünya işinde muhafaza eder. Kim de onları muhafaza etmez ise Allah Teala'da onun için hiçbir şeyi muhafaza etmez; İslam'a hürmet, bana hürmet ve akrabalık bağım olanlara hürmet."
Et-Taberani, el-Mu'cemu'l-Kebir, c.3.s.126. H.No;2881. el-Heysemi, Mecmeu'z-Zevâid, c.9 S.168.
32.) HADİS-İ ŞERİF;
Osman b. Hanif Radıyallahu anh anlatıyor; Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem gözünde rahatsızlığı olan bir kişiye şöyle dua etmesini emretmişti;
"Allahım, ben rahmet peygamberi, peygamberin Muhammed vesilesi ile sana yöneldim ve senden istiyorum. (Ya Rasulullah ) ben senin vesilenle benim bu ihtiyacımın görülmesi hakkında rabbime yöneldim. Allahım onu bana şefaatçi kıl."
Tirmizi, Sünen, Daavât,118. H.No;3578; Ahmed b. Hanbel, Müsned, c.4. s.138.
33.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu Hureyre Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
" Ben sizin aranızda iki şey geride bıraktım; onlara yapıştığınız müddetçe asla sapıtmazsınız; Allah Teala'nın kitabı ve peygamberinin sünneti"
Malik, Muvatta, Kader, 1. H.No; 3.
34.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu Hureyre Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur; "Ümmetimin tamamı cennete girecekler ancak, diretenler hariç. "Ya Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem direten kimdir?" dediler. "Bana itaat eden cennete girecek, bana isyan eden de muhakkak diretmiştir."buyurdu.
Buhari, Sahih, İ'tisam, 2.
35.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu Hureyre Radıyallahu anh'dan rivayetle
Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur; "Sizi neyi yasakladıysam onu terk edin. Size neyi emrettiysem onu da gücünüz yettikçe yapın. Çünkü sizden öncekileri (gereksiz) çok soru sormaları ve peygamberlerine muhalefet etmeleri helak etti."
Müslim, Sahih, Fedail, 37. H.No; 2337.
36.) HADİS-İ ŞERİF;
İbn Mes'ud Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur; "Kıyamet gününde insanların bana en yakın olanı onların bana en çok salâvat-ı şerife okuyanıdır."
İbn Hibban, Sahih, c.3. s.192. H.No;911.
37.) HADİS-İ ŞERİF;
Ali Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur; " Rabbim bana; " Ey Muhammed (Sallallahu aleyhi ve sellem) razı oldun mu" diye nida edep bende; "Razı oldum ya rabbi" diyene kadar ben ümmetime şefaat edeceğim."
Ebu Nua'ym, Hilyetü'l-Evliya, c.3. s.179.
38.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu Hureyre Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur; "Makam-ı Mahmud; şefaat etmektir."
Ahmed b. Hanbel, Müsned, c.2. s.478.
39.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu Hureyre Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Benim şu kıblemi görüyor musunuz? Allah Teala'ya yemin ederim ki sizin rükûlarınızdan ve huşularınızdan hiç biri bana gizli değildir. Muhakkak ki ben sırtımın gerisinden sizleri görüyorum."
Buhârî, Sahih, Ezan, 88.
40.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu Hureyre Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Kim beni rüyasında görürse yakza-uyanık halinde de görecektir. Çünkü şeytan benim suretime giremez.
Buhârî, Sahih, İlim 38; Ta'bir, 10; Müslim, Sahih, Rüya, 11.
Diyanet İşleri Başkanlığı ve Türkiye Diyanet Vakfı, yüzyıllar önce bir ilim ve kültür bayramı şeklinde kutlanan mevlid geleneğini canlandırmayı amaçlamış, bu düşünce ile de Peygamberimizin doğum gününü içine alan haftayı, "Kutlu Doğum Haftası" olarak ilan etmiştir.
“Kim bana bir defa salât getirirse, Allah da ona on salât getirir ve on günahını affeder; on derece yükseltir.” (Nesei, Sehv, 55)
“Yeryüzünde Allah'ın seyyah melekleri vardır. Onlar ümmetimin selâmını (anında) bana ulaştırırlar.” (Nesei, Sehv, 46)
1.) HADİS-İ ŞERİF;
Abdullah b. Amr Radıyallahu anh'dan rivayetle Nebi Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;"Küçüklerimize merhamet etmeyen ve büyüklerimizin hakkını tanımayan bizden değildir."
Ebu Davud, Sünen, Edeb, 58. H.No; 4943; el-Hâkim, el-Müstedrek ale's-Sahiheyn, c1.s.131. H.No; 209.
2.) HADİS-İ ŞERİF;
Abdullah b. Amr b. El-Âs Radıyallahu anhuma'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;"Merhametli olanlara Rahman rahmet eder. Yerde olanlara merhamet edin ki gökte bulunanlarda sizlere merhamet etsin."
El-Beyhaki, Şua'bu'l-İman, c.7.s.476. H.No; 11048.
3.) HADİS-İ ŞERİF;
EL-Abbas b. Abdulmuttalib Radıyallahu anh Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem'den şöyle işittiğini söylemiştir;" Allah Teala'ya rab olarak, İslam'a din olarak ve Muhammed'e (Sallallahu aleyhi ve sellem) peygamber olarak razı olan, imanın tadını tadar."
Müslim, Sahih, İman, 11. H.No; 56.
4.) HADİS-İ ŞERİF;
Enes Radıyallahu anh'dan rivayetle Nebi Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Nefsimi elinde bulundurana yemin ederim ki, sizden biriniz ben ona babasından, çocuğundan ve bütün insanlardan daha sevimli olmadıkça iman etmiş olamaz."
Buhârî, Sahih, İman, 8; Müslim, Sahih, İman, 69.
5.) HADİS-İ ŞERİF;
Enes b. Malik Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Kulun kalbi istikamet üzere olmadan, imanı istikamet üzere olamaz, dili istikamet üzere olmadan da kalbi istikamet üzere olamaz. Şerlerinden komşusu emin olmayan kişi cennete giremez."
Ahmed b. Hanbel, Müsned, c.3. s.198; el-Heysemi, Mecmeu'z-Zevâid, c.1. s.53.
6.) HADİS-İ ŞERİF;
Ümmü Habibe Radıyallahu anha'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;"Ademoğlunun her sözü aleyhinedir, lehine değil. Ancak marufu (hak ve doğru olanı) emretmek, münkeri (yasak ve çirkin olanları) nehyetmek ve Allah Azze ve Celle'yi zikir hariç."
İbn Mace, Sünen, Fiten, 12. H.No; 3974; el-Beyhaki, Şua'bu'l-İman, c.4.s. 246. H.No; 4954.
7.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu Hureyre Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
" Bir grup bir mecliste otururlarda sonra Allah Teala'yı zikretmeden ve peygamberine Salavat-ı şerife okumadan ayrılırlarsa o meclis onlara kıyamet gününde ancak bir pişmanlık olur."
El-Hâkim, el-Müstedrek ale's-Sahiheyn, c.1. s. 668. H.No; 1810.
8.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu Hureyre Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
" Ümmetimin içinden bana en şiddetli sevgisi olanlar, benden sonra gelip onlardan biri ehli ve malına karşılık beni görmek arzusunda olan insanlardır."
Müslim, Sahih, Cennet, 4. H.No; 12.
9.) HADİS-İ ŞERİF;
Sufyan b. Abdillah es-Sekafiyy Radıyallahu anh anlatıyor;
"Ya Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem bana İslam'dan bir söz söyleki ondan senden sonra kimseye sormayayım." dedim, şöyle buyurdu; "Allah Teaya'ya İman ettim de ve istikamet üzere /dosdoğru ol."
Müslim, Sahih, İman, 12. H.No; 60.
10.) HADİS-İ ŞERİF;
Zeyd b. Erkam Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
" Kim ihlaslı olarak "Lailâhe İllallah Muhammedun Resulullah" derse cennete girer." "Onun ihlası nedir" diye soruldu; "Kişiyi Allah Teala'nın haramlarınadan korumasıdır" buyurdu."
El-Heysemi, Mecmeu'z-Zevâid, c. 1.s.18; et-Taberani, el-Mu'cemu'l-Evsat, c.2. s.56.H.No; 1235.
11.) HADİS-İ ŞERİF;
Abdullah b. Amr b. El-As Radıyallahu anhuma'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
" Sizden biriniz, hevası benim getirdiğime tabi olmadıkça iman etmiş olamaz."
Ed-Deylemi, el-Firdevs bi Me'suri'l-Hitab, c.5. s.153. H.No;7791;
ibn Receb, Câmiu'l-Ulumi ve'l-Hikem, c.2. s.393.
12.) HADİS-İ ŞERİF;،
Ebu Hureyre Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Ümmetimin fesada uğradığı bir anda benim bir sünnetime yapışan için şehit sevabı vardır."
El-Heysemi, Mecmeu'z-Zevâid, c.1. s.172.
13.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu Hureyre Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Benimle ümmetimin durumu; Bir adamın ateş yakıpta hayvanların ve böceklerin o ateşe hücum etmeleri gibidir. Ben ise sizin kemerlerinizden sıkıca tutuyorum sizler ise o ateşe yüz üstü girmeye zorluyorsunuz."
Müslim, Sahih, Fezail, 6. H.No; 2284.
14.) HADİS-İ ŞERİF;
İbn Abbas Radıyallahu anhuma'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Kimin üç (erkek) evladı olur da onlardan birine "Muhammed" ismini koymaz ise cahillik etmiştir."
Et-Taberani, el-Mu'cemu'l-Kebir, c.11.s.71. H.No;11077;el-Heysemi, Mecmeu'z-Zevâid, c.8. s.49.
15.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu Hureyre Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Kim bana bir defa salavat-ı şerife okursa Allah Teala ona on salat eder."
Müslim, Sahih, Salat, 17. H.No; 408.
16.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu'd-Derdâ Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
" Kim, sabaha ulaşınca on defa, akşam ulaşınca on defa bana salavat-ı şerife okursa kıyamet gününde benim şefaatim ona ulaşır."
El-Heysemi, Mecmeu'z-Zevâid, c.10. s.120.
17.) HADİS-İ ŞERİF;
Enes b. Malik Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Kim bana on defa salâvat okursa Allah Teala'da ona yüz salât eder."
el-Heysemi, Mecmeu'z-Zevâid, c.10. s.163.
18.) HADİS-İ ŞERİF;
Enes B. Malik Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Kim bana yüz salâvat okursa Allah Teala onun iki gözünün arasına nifaktan ve ateşten berat yazar ve onu kıyamet gününde şehitler ile beraber bulundurur."
el-Heysemi, Mecmeu'z-Zevâid, c.10. s.163.
19.) HADİS-İ ŞERİF;
Enes b. Malik Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Ben, insanlar diriltildiğinde onların ilk çıkanıyım, onlar huzura varınca onların hatibiyim ve onlar ümitsizleşince onların müjdecisiyim. Livaü'l-Hamd o gün benim elimdedir. Ben Rabbime karşı âdemoğlunun en üstünüyüm, bunda övünç yok."
Tirmizi, Sünen, Menakib, 1. H.No; 3610.
20.) HADİS-İ ŞERİF;
Cabir b. Abdullah Radıyallahu anh'dan rivayetle Nebi Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Ben peygamberlerin önderiyim, övünç yok. Ben, peygamberlerin sonuncusuyum, övünç yok. Ben şefaat edeceklerin ilkiyim, şefaat verilenenlerin de ilkiyim, övünç yok."
Ed-Dârimi, Sünen, Mukaddime,50; el-Heysemi, Mecmeu'z-Zevaid, c.8. s.254.
21.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu Hureyre Radıyallahu anh anlatıyor; Sahabe-i Kiram; " Ya Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem, Peygamberlik sana ne zaman vacip oldu /verildi ?" diye sordular. Buyurdu ki;
"Âdem Aleyhisselam ruh ile ceset arasındayken"
Tirmizi, Sünen, Menakıb, 1. H.No; 3609.
22.) HADİS-İ ŞERİF;
Cabir b. Semüre Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Muhakkak ki ben, peygamberliğimden evvel Mekke'de bana selam veren taşları biliyorum. Ve onları şimdi de tanıyorum."
Müslim, Sahih, Fedail, 1. H.No; 2277.
23.) HADİS-İ ŞERİF;
İbn Abbas Radıyallahu anhuma'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
" Allah Teala İsa Aleyhisselam'a ; "Ey İsa! (Aleyhisselam) Muhammed (Sallallahu aleyhi ve sellem)'e iman et ve ümmetinden ona yetişecek olanlara da emret ona iman etsinler. " diye vahyetmiştir."
El-Hâkim, el-Müstedrek ale's-sahiheyn, c.2. s.671. H.No; 4227.
24.) HADİS-İ ŞERİF;
İbn Abbas Radıyallahu anhuma'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Allah Teala İsa Aleyhisselam'a ;…"Muhammed olmasaydı Adem'i yaratmazdım, Muhammed olmasaydı cenneti ve cehennemi de yaratmazdım" diye vahyetmiştir.
El-Hâkim, el-Müstedrek ale's-sahiheyn, c.2. s.671. H.No;4227.
25.) HADİS-İ ŞERİF;
Ömer b. El-Hattab Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Cennet, ben oraya girene kadar tüm peygamberlere, benim ümmetim oraya girene kadar da tüm ümmetlere haram kılınmıştır."
El-Heysemi, Mecmeu'z-Zevâid, c.10. s.69.
26.) HADİS-İ ŞERİF;
Aişe Radıyallahu anha'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Ben, sizlerin mahiyeti gibi değilim, muhakkak ki Rabbim beni yediriyor ve içiriyor."
Müslim, Sahih, Sıyam, 12. H.No; 1105.
27.) HADİS-İ ŞERİF;
Cabir Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Muhakkak ki Musa Aleyhisselam hayatta sizlerin arasında olsaydı bana tabi olmaktan başka hiç bir şey ona helal olmazdı."
Ahmed b. Hanbel, Müsned, c.3. s.338,387.
28.) HADİS-İ ŞERİF;
İbn Abbas Radıyallahu anhuma'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
" Topluluklara ne oluyor da benim akrabalığımın fayda vermeyeceğini iddia ediyorlar. Her sebep ve nesep kıyamet gününde bitecektir. Ancak benim sebebim ve benim nesebim müstesna çünkü o dünya ve ahirette (fayda olarak) ulaşıcıdır."
El-Heysemi, Mecmeu'z-Zevâid, c.8. s.216.
29.) HADİS-İ ŞERİF;
İbn Abbas Radıyallahu anhuma'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
" Allah Teala'yı nimetleri ile sizleri rızıklandırdığı için sevin, beni Allah Teala'nın sevgisinden dolayı sevin ve benim ehli beytimi de benim sevgim için sevin."
Tirmizi, Sünen, Menakıb, 31. H.No;3789.
30.) HADİS-İ ŞERİF;
Hz. Aişe Radıyallahu anha'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Kim şu din işimizde olmayanı sonradan uydurursa o ret olunmuştur."
Müslim, Sahih, Ekdıye, 8. H.No;1718; Buhârî, Sahih, İ'tisam,20;
31.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu Said el-Hudri Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur; "Allah Azze ve Celle için üç hürmet vardır. Kim onları muhafaza ederse Allah Teala'da onu din ve dünya işinde muhafaza eder. Kim de onları muhafaza etmez ise Allah Teala'da onun için hiçbir şeyi muhafaza etmez; İslam'a hürmet, bana hürmet ve akrabalık bağım olanlara hürmet."
Et-Taberani, el-Mu'cemu'l-Kebir, c.3.s.126. H.No;2881. el-Heysemi, Mecmeu'z-Zevâid, c.9 S.168.
32.) HADİS-İ ŞERİF;
Osman b. Hanif Radıyallahu anh anlatıyor; Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem gözünde rahatsızlığı olan bir kişiye şöyle dua etmesini emretmişti;
"Allahım, ben rahmet peygamberi, peygamberin Muhammed vesilesi ile sana yöneldim ve senden istiyorum. (Ya Rasulullah ) ben senin vesilenle benim bu ihtiyacımın görülmesi hakkında rabbime yöneldim. Allahım onu bana şefaatçi kıl."
Tirmizi, Sünen, Daavât,118. H.No;3578; Ahmed b. Hanbel, Müsned, c.4. s.138.
33.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu Hureyre Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
" Ben sizin aranızda iki şey geride bıraktım; onlara yapıştığınız müddetçe asla sapıtmazsınız; Allah Teala'nın kitabı ve peygamberinin sünneti"
Malik, Muvatta, Kader, 1. H.No; 3.
34.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu Hureyre Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur; "Ümmetimin tamamı cennete girecekler ancak, diretenler hariç. "Ya Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem direten kimdir?" dediler. "Bana itaat eden cennete girecek, bana isyan eden de muhakkak diretmiştir."buyurdu.
Buhari, Sahih, İ'tisam, 2.
35.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu Hureyre Radıyallahu anh'dan rivayetle
Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur; "Sizi neyi yasakladıysam onu terk edin. Size neyi emrettiysem onu da gücünüz yettikçe yapın. Çünkü sizden öncekileri (gereksiz) çok soru sormaları ve peygamberlerine muhalefet etmeleri helak etti."
Müslim, Sahih, Fedail, 37. H.No; 2337.
36.) HADİS-İ ŞERİF;
İbn Mes'ud Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur; "Kıyamet gününde insanların bana en yakın olanı onların bana en çok salâvat-ı şerife okuyanıdır."
İbn Hibban, Sahih, c.3. s.192. H.No;911.
37.) HADİS-İ ŞERİF;
Ali Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur; " Rabbim bana; " Ey Muhammed (Sallallahu aleyhi ve sellem) razı oldun mu" diye nida edep bende; "Razı oldum ya rabbi" diyene kadar ben ümmetime şefaat edeceğim."
Ebu Nua'ym, Hilyetü'l-Evliya, c.3. s.179.
38.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu Hureyre Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur; "Makam-ı Mahmud; şefaat etmektir."
Ahmed b. Hanbel, Müsned, c.2. s.478.
39.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu Hureyre Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Benim şu kıblemi görüyor musunuz? Allah Teala'ya yemin ederim ki sizin rükûlarınızdan ve huşularınızdan hiç biri bana gizli değildir. Muhakkak ki ben sırtımın gerisinden sizleri görüyorum."
Buhârî, Sahih, Ezan, 88.
40.) HADİS-İ ŞERİF;
Ebu Hureyre Radıyallahu anh'dan rivayetle Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur;
"Kim beni rüyasında görürse yakza-uyanık halinde de görecektir. Çünkü şeytan benim suretime giremez.
Buhârî, Sahih, İlim 38; Ta'bir, 10; Müslim, Sahih, Rüya, 11.
RASÜLÜLLAH (SAV)’IN SÖZLERİNDEN İNCİLERKIRK HADİSİ ŞERİF
. 1) “Kim hakkımda kasden yalan söylerse cehennemdeki yerine hazırlansın.” (Sahihi Müslim Mukaddime 2)
3. 2) İnsanlardan çoğunun kıymetini bilmediği iki nimet vardır: sıhhat ve boş vakit. Buhari, Rikak, 1.
4. 3) İnsanlara merhamet etmeyene Allah merhamet etmez. Müslim, Fedâil, 66; Tirmizî, Birr, 16.
5. 4)Kolaylaştırınız, güçleştirmeyiniz, müjdeleyiniz, nefr et ettirmeyiniz. Buhârî, İlm, 12; Müslim, Cihâd, 6.
6. .5) “Peygamberimiz (s.a.s.) çok öfkeli bir şekilde üç defa, " Burnu yere sürtülsün (yazıklar olsun okimseye), " dediğinde Ashab-ı Kiram; "Kimdir o? Ey Allahın Resulü! " diye sorunca; "Ana-babası veya bunlardan birisi yanında ihtiyarladığı hâlde, Cennete giremeyip Cehennemi boylayan kimse" der.
7. 6) Hayra vesile olan, hayrı yapan gibidir. Tirmizî, İlm, 14.
8. 7) Her ümmetin denendiği bir fitne vardır.benim ümmetimin fitnesi de maldır. Tirmizi, Zühd, 26.
9. 8) Nerede olursan ol Allah’a karşıgelmekten sakın; yaptığın kötülüğünarkasından bir iyilik yap ki bu onu yok etsin. İnsanlara karşı güzel ahlakın gereğine göre davran. Tirmizî, Birr, 55.
10. 9) Kulun rabbine en yakın olduğu hal secde halidir. İşte bu nedenle secdede çokça dua ediniz. Müslim, salat, 215.
11. 10) İman, yetmiş küsur derecedir. En üstünü “Lâ ilâhe illallah (Allah’tan başka ilah yoktur)” sözüdür, en düşük derecesi de rahatsız edici bir şeyi yoldan kaldırmaktır. Haya da imandandır. Buhârî, Îmân, 3; Müslim, Îmân, 57, 58.
12. 11) Kim kötü ve çirkin bir iş görürse onu eliyle düzeltsin; eğer buna gücü yetmiyorsa diliyledüzeltsin; buna da gücü yetmezse, kalben karşı koysun. Bu da imanın en zayıf derecesidir. Müslim, Îmân, 78; Ebû Dâvûd, Salât, 248.
13. 12) İki göz vardır ki, cehennem ateşi onlaradokunmaz: Allah korkusundan ağlayan göz, bir degecesini Allah yolunda, nöbet tutarak geçiren göz. Tirmizî, Fedâilü’l-Cihâd, 12.
14. 13) Zarar vermek ve zarara zararla karşılık vermek yoktur. İbn Mâce, Ahkâm, 17; Muvatta’, Akdıye, 31.
15. 14) Hiçbiriniz kendisi için istediğini (mü’min)kardeşi için istemedikçe (gerçek) iman etmiş olamaz. Buhârî, Îmân, 7; Müslim, Îmân, 71.
16. 15) Müslüman müslümanın kardeşidir. Ona zulmetmez, onu (düşmanına) teslim etmez. Kim,(mümin) kardeşinin bir ihtiyacını giderirse Allah da onun bir ihtiyacını giderir. Kim müslümanı bir sıkıntıdan kurtarırsa, bu sebeple Allah da onu kıyamet günü sıkıntılarının birinden kurtarır. Kim bir müslümanı(n kusurunu) örterse, Allah da Kıyamet günü onu(n kusurunu) örter. Buhârî, Mezâlim, 3; Müslim, Birr, 58.
17. 16) İman etmedikçe cennete giremezsiniz,birbirinizi sevmedikçe de (gerçek anlamda) iman etmiş olamazsınız. Müslim, Îmân, 93; Tirmizî, Sıfâtu’l-Kıyâme, 56.
18. 17) Müslüman, insanların elinden ve dilinden emin olduğu kimsedir. Tirmizî, Îmân, 12; Nesâî, Îmân, 8.
19. 18) Birbirinize buğuz etmeyin, birbirinize haset etmeyin, birbirinize arka çevirmeyin; ey Allah’ın kulları, kardeş olun. Bir müslümana, üç gündenfazla (din) kardeşi ile dargın durması helal olmaz. Buhârî, Edeb, 57, 58.
20. 19) Hiç şüphe yok ki doğruluk iyiliğe götürür. İyilik de cennete götürür. Kişi doğru söyleye söyleye Allah katında sıddîk (doğru sözlü) diye yazılır. Yalancılık kötüye götürür. Kötülük de cehenneme götürür. Kişi yalan söyleye söyleye Allah katında kezzâb (çok yalancı) diye yazılır. Buhârî, Edeb, 69; Müslim, Birr, 103, 104.
21. 20) Peygamber (sav) şöyle istiaze ederlerdi: "Allahım! Aczden, tembellikten, korkaklıktan, düşkünlük derecesine varanihtiyarlıktan, cimrilikten sana sığınırım. Keza, kabir azabından sana sığınırım. Hayat ve ölüm fitnesinden sana sığınırım." Buhari, Daavat 38, 40, 42, Cihad 25; Müslim, Zikr 52,
22. 21) (Mümin) kardeşine tebessüm etmen sadakadır. İyiliği emredip kötülükten sakındırman sadakadır.Yolunu kaybeden kimseye yol göstermen sadakadır.Yoldan taş, diken, kemik gibi şeyleri kaldırıp atman da senin için sadakadır. Tirmizî, Birr, 36.
23. 22) Allah sizin ne dış görünüşünüze ne demallarınıza bakar. Ama o sizin kalplerinize ve işlerinize bakar.Müslim, Birr, 33; ‹bn Mâce, Zühd, 9;Ahmed b. Hanbel, 2/285, 539.
24. 23) Allah’ın rızası, anne ve babanın rızasındadır. Allah’ın öfkesi de anne babanın öfkesindedir. Tirmizî, Birr, 3.
25. 24) Üç dua vardır ki, bunlar şüphesiz kabul edilir: Mazlumun duası, yolcunun duası ve babanın evladına duası. İbn Mâce, Dua, 11.
26. 25) Hiçbir baba, çocuğuna, güzel terbiyeden daha üstün bir hediye veremez. Tirmizî, Birr, 33.
27. 26) Sizin en hayırlılarınız, hanımlarına karşı en iyi davrananlarınızdır. Tirmizî, Radâ’, 11; ‹bn Mâce, Nikâh, 50.
28. 27) Küçüklerimize merhamet etmeyen,büyüklerimize saygı göstermeyen bizden değildir. Tirmizî, Birr, 15; Ebû Dâvûd, Edeb, 66.
29. 28) Peygamberimiz işaret parmağı ve orta parmağıyla işaret ederek: “Gerek kendisine ve gerekse başkasına ait herhangi bir yetimi görüpgözetmeyi üzerine alan kimse ile ben, cennette işte böyle yanyanayız” buyurmuştur. Buhârî, Talâk, 25, Edeb, 24; Müslim, Zühd, 42.
30. 29) İçinde Kur’an’dan bir şey bulunmayan kimse boş ve harap olmuş bir ev gibidir. Darimi, 3349.
31. 30) Allah’a ve ahiret gününe imân eden kimse, komşusuna eziyet etmesin. Allah’a ve ahiret gününe imân eden misafirine ikramda bulunsun.Allah’a ve ahiret gününe imân eden kimse, ya hayır söylesin veya sussun. Buhârî, Edeb, 31, 85; Müslim, Îmân, 74, 75.
32. 31) Cebrâil bana komşu hakkında o kadar çoktavsiyede bulundu ki; ben (Allah Teâlâ) komşuyu komşuya mirasçı kılacak zannettim. Buhârî, Edeb, 28; Müslim, Birr, 140, 141.
33. 32) Dul ve fakirlere yardım eden kimse, Allahyolunda cihad eden veya gündüzleri (nafile) oruç tutup, gecelerini (nafile) ibadetle geçiren kimse gibidir. Buhârî, Nafakât, 1; Müslim, Zühd, 41; Tirmizî, Birr, 44; Nesâî, Zekât, 78.
34. 33) Her insan hata eder. Hata işleyenlerin en hayırlıları tevbe edenlerdir. Tirmizî, Kıyâme, 49; İbn Mâce, Zühd, 30.
35. 34) Münafığın alameti üçtür; konuştuğu zamanyalan söyler, söz verdiği zaman sözünü tutmaz ve kendisine emanet verildiğinde ona hıyanet eder. Buhari, iman, 23.
36. 35) Bizi aldatan bizden değildir. Müslim, Îmân, 164.
37. 36) Söz taşıyanlar (cezalarını çekmeden ya da affedilmedikçe) cennete giremezler. Müslim, Îmân, 168; Tirmizî, Birr, 79.
38. 37) İşçiye ücretini, (alnının) teri kurumadan veriniz. İbn Mâce, Ruhûn, 4.
39. 38) Bir müslümanın diktiği ağaçtan veya ektiği ekinden insan, hayvan ve kuşların yedikleri şeyler, o müslüman için birer sadakadır. Buhârî, Edeb, 27; Müslim, Müsâkât, 7, 10.
40. 39) İnsanda bir organ vardır. Eğer o sağlıklı isebütün vücut sağlıklı olur; eğer o bozulursa bütün vücut bozulur. Dikkat edin! O, kalptir. Buhârî, Îmân, 39; Müslim, Müsâkât, 107.
41. .40) Rabbinize karşı gelmekten sakının, beş vakit namazınızı kılın, Ramazan orucunuzu tutun, mallarınızın zekatını verin, yöneticilerinize itaatedin. (Böylelikle) Rabbinizin cennetine girersiniz. Tirmizî, Cum’a, 80
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)